تفاوت شرکتهای مشاوره هوش مصنوعی که عاملهای خودمختار را پیادهسازی میکنند با شرکتهایی که اسناد استراتژی و نمونههای اولیه ارائه میدهند
روشی برای تمایز شرکتهای مشاوره هوش مصنوعی که عاملهای خودمختار را در تولید پیادهسازی میکنند از شرکتهایی که اسناد استراتژی ارائه میدهند.
چگونگی تفاوت شرکتهای مشاوره هوش مصنوعی که عاملهای خودمختار را پیادهسازی میکنند با شرکتهایی که اسناد استراتژی و نمونههای اولیه را به فروش میرسانند، سوالی است که کل تصمیمگیری خرید در این دسته را تعریف میکند؛ و پاسخ به ندرت در طول گفتگوی فروش آشکار میشود، زیرا هر دو گروه ادعاهای قابلیت مشابهی را ارائه میدهند. تفاوت تنها پس از امضای قرارداد و شروع تعامل آشکار میشود که مشخص میکند شرکت واقعاً چه چیزی تولید میکند. متدولوژی زیر، دو گروه را بر اساس ابعادی که از نظر عملیاتی مهم هستند، قبل از اینکه خریدار بودجهای را متعهد شود که نوع تعامل دریافتی را تعیین میکند، از هم جدا میکند.
تعریف آستانه تولید که گروهها را از هم جدا میکند
اولین تمایز روششناختی، تعریف آستانه تولید است که یک پیادهسازی را از یک نمونه اولیه جدا میکند، زیرا این دو اصطلاح به صورت متقابلی در مکالمات فروش به گونهای استفاده میشوند که شکاف عملیاتی بین آنها را پنهان میکند. یک نمونه اولیه نشان میدهد که یک عامل خودمختار میتواند وظیفهای را در شرایط کنترلشده انجام دهد. یک پیادهسازی، آن عامل را در محیط تولید ادغام میکند که در آن تراکنشهای واقعی رخ میدهد، استثنائات واقعی به وجود میآیند، و پیامدهای واقعی از تصمیمات عامل ناشی میشود.
آستانه تولید شامل ادغام با سیستمهای ثبت که دادههای عملیاتی را نگهداری میکنند، رسیدگی به استثنائات که مواردی را که عامل نمیتواند به طور مستقل وظیفه را تکمیل کند، پوشش میدهد، نظارت که ناهنجاریهای عملیاتی را آشکار میکند، و تحویل عملیاتی به تیمی که سیستم را پس از پایان تعامل اداره خواهد کرد، میشود. هر یک از این عناصر در طول فاز نمونه اولیه به راحتی قابل حذف است و اضافه کردن آن بعداً به طور قابل توجهی دشوارتر است، به همین دلیل شرکتهایی که نمونههای اولیه را میفروشند، معمولاً تعاملات را قبل از شروع کار تولید به پایان میرسانند.
تصحیح روششناختی این است که از شرکت بخواهید قبل از امضای هر قراردادی، معنای تولید را در ارائه استاندارد خود تعریف کند. شرکتی که پاسخ آن مبهم، به تأخیر افتاده یا به عنوان ملاحظات فاز دوم مطرح شود، نشانه این است که تولید بخشی از تعامل استاندارد نیست. شرکتی که پاسخ آن شامل الگوهای ادغام خاص، معماری رسیدگی به استثنائات، ابزارهای نظارتی، و پروتکلهای تحویل باشد، نشانه این است که تولید همان تعامل است.
تعریف آستانه تولید باید شامل معیارهای عملیاتی خاصی باشد که پیادهسازی به دست خواهد آورد. نرخ توان عملیاتی، نرخ استثنائات، معیارهای دقت، و اهداف زمان بالا بودن عملیاتی، همه باید به عنوان تعهدات و نه آرزوها ظاهر شوند. شرکتهایی که عاملهای خودمختار را در مقیاس تولیدی پیادهسازی کردهاند، میتوانند این اعداد را به سرعت تولید کنند، زیرا آنها را در تعاملات قبلی اندازهگیری کردهاند. شرکتهایی که در مقیاس تولیدی پیادهسازی نکردهاند، معمولاً نمیتوانند.
این یک رشته روششناختی تنها، بخش قابل توجهی از شرکتهایی را که خود را به عنوان مشاوران پیادهسازی عامل خودمختار معرفی میکنند، اما مدل تحویل واقعی آنها در مرحله نمونه اولیه به پایان میرسد، فیلتر میکند، و این کار را قبل از اینکه خریدار به تعاملی متعهد شود که نتیجه اشتباهی را به بار میآورد، انجام میدهد.
ارزیابی ساختار تعامل برای سوگیری تولید
دومین تمایز روششناختی، ارزیابی ساختار تعامل است که آیا به سمت تحویل تولید یا به سمت کار استراتژی و نمونه اولیه سوگیری دارد. ساختارهای تعاملی که بخش عمدهای از بودجه را به مراحل کشف، طراحی و اثبات مفهوم اختصاص میدهند، به طور ساختاری به دور از تولید سوگیری دارند. ساختارهای تعاملی که بخش عمدهای از بودجه را به ادغام، رسیدگی به استثنائات و تحویل عملیاتی اختصاص میدهند، به طور ساختاری به سمت تولید سوگیری دارند.
خریدار میتواند سوگیری را در تفکیک فاز پیشنهادی مشاهده کند. یک پیشنهاد که بیست درصد از تعامل را به کشف، پانزده درصد به طراحی، بیست و پنج درصد به نمونه اولیه، ده درصد به ادغام، ده درصد به رسیدگی به استثنائات، و بیست درصد به تحویل اختصاص میدهد، به طور ساختاری به سمت استراتژی با یک پیادهسازی به عنوان یک فکر بعدی سوگیری دارد. یک پیشنهاد که ده درصد به ارزیابی، پنجاه درصد به ادغام و رسیدگی به استثنائات، بیست درصد به پیادهسازی و تثبیت، و بیست درصد به تحویل و مستندسازی اختصاص میدهد، به طور ساختاری به سمت تولید سوگیری دارد.
تفکیک فاز همچنین اقتصاد داخلی شرکت را آشکار میکند. شرکتهایی که تمرکز درآمد آنها به فازهای طولانی کشف و طراحی بستگی دارد، از لحاظ اقتصادی تشویق میشوند تا آن فازها را طولانیتر کنند، و ساختار تعامل این انگیزه را منعکس میکند. شرکتهایی که تمرکز درآمد آنها به ادغام و تحویل عملیاتی بستگی دارد، تشویق میشوند تا فازهای پیش از ساخت را فشرده کنند و به سمت تولید سرعت پیدا کنند، و ساختار تعامل نیز این انگیزه را منعکس میکند.
تصحیح روششناختی این است که از شرکت بخواهید تعامل را به عنوان تخصیص درصدی در فازهای استاندارد ارائه کند، و تخصیص را در برابر نیاز واقعی خریدار ارزیابی کند. مشاوره هوش مصنوعی برای استقرار در مقابل مشاوره، به وضوح در تفکیک فاز ظاهر میشود، و خریداری که تفکیک را با دقت مطالعه میکند، میتواند ببیند شرکت واقعاً کدام مدل را ارائه میدهد، صرف نظر از اینکه شرکت چگونه خود را توصیف میکند.
این گام روششناختی ساده است اما به ندرت در طول تدارکات انجام میشود، زیرا بیشتر خریداران بر هزینه کلی تعامل تمرکز میکنند بدون اینکه تخصیص داخلی را که تعیین میکند تعامل واقعاً چه چیزی تولید میکند، بررسی کنند.
خواندن لیست تحویلشدنیها برای نرمافزار کاری در مقابل مستندسازی
سومین تمایز روششناختی، خواندن لیست تحویلشدنیها برای نسبت نرمافزار کاری به مستندسازی است، زیرا این نسبت مدل تحویل واقعی شرکت را قابل اعتمادتر از موقعیت بازاریابی شرکت آشکار میکند. لیستی از تحویلشدنیها که تحت سلطه اسناد استراتژی، مدلهای عملیاتی هدف، چارچوبهای حاکمیتی، و مصنوعات کمیته راهبری باشد، یک مدل تحویل استراتژی را نشان میدهد، صرف نظر از اینکه شرکت خود را چه مینامد. لیستی از تحویلشدنیها که تحت سلطه کد منبع، مؤلفههای ادغام، منطق رسیدگی به استثنائات، و برنامههای عملیاتی باشد، یک مدل تحویل تولیدی را نشان میدهد.
هر دو مدل تحویل، مستندسازی تولید میکنند. تفاوت در نقشی است که مستندسازی ایفا میکند. در یک مدل تحویل استراتژی، مستندسازی همان تحویلشدنی است. در یک مدل تحویل تولیدی، مستندسازی مصنوع پشتیبانی است که تحویل عملیاتی نرمافزار کاری را ممکن میسازد. خریدارانی که بین این دو نقش تمایز قائل نشوند، در نهایت با تعاملاتی مواجه میشوند که مستندات گستردهای در مورد سیستمهایی تولید میکنند که هرگز به طور واقعی ساخته نشدهاند.
تصحیح روششناختی این است که از شرکت بخواهید هر تحویلشدنی را با تعریف فرمت مشخصی لیست کند. کد منبع در یک ساختار مخزن تعریفشده با مجوز تعریفشده. مؤلفههای ادغام با نقاط پایانی تعریفشده و رفتار استثنائی تعریفشده. منطق رسیدگی به استثنائات با مسیرهای تشدید تعریفشده و نقاط ادغام انسان در حلقه تعریفشده. برنامههای عملیاتی با روشهای عملیاتی تعریفشده و مالکیت تعریفشده.
لیست تحویلشدنیها همچنین باید معیارهای پذیرش برای هر آیتم را مشخص کند. نرمافزار کاری زمانی پذیرفته میشود که از تستهای عملکردی و عملیاتی تعریفشده عبور کند. مستندسازی زمانی پذیرفته میشود که تیم داخلی خریدار بتواند از آن برای راهاندازی سیستم بدون مشاوره بیشتر با شرکت استفاده کند. معیارهای پذیرش که مبهم یا ذهنی هستند، به شرکتها اجازه میدهند تا بدون تولید مصنوعات مفید عملیاتی، ادعای تحویل کنند.
شرکتهایی که زیرساخت عامل خودمختار را میسازند، میتوانند لیستهای تحویلشدنی خاص با معیارهای پذیرش خاص تولید کنند، زیرا مدل تحویل آنها این مصنوعات را در هر تعاملی تولید میکند. شرکتهایی که مدل تحویل آنها بر استراتژی و نمونههای اولیه متمرکز است، معمولاً در برابر این سطح از جزئیات مقاومت میکنند، و خود این مقاومت یک سیگنال مفید برای تدارکات است.
ارزیابی رویکرد رسیدگی به استثنائات به عنوان یک نشانگر تولید
چهارمین تمایز روششناختی، ارزیابی رویکرد شرکت به رسیدگی به استثنائات است، زیرا رسیدگی به استثنائات بعدی است که شکاف بین کار عامل خودمختار در سطح نمونه اولیه و در سطح تولید به وضوح نشان داده میشود. یک نمونه اولیه مسیر موفق را در نظر میگیرد. یک پیادهسازی تولیدی مواردی را که عامل نمیتواند به طور مستقل کار را تکمیل کند، مدیریت میکند، و طراحی معماری رسیدگی به استثنائات تعیین میکند که آیا پیادهسازی در مقیاس عملیاتی قابل اجرا است یا خیر.
معماری رسیدگی به استثنائات شامل طبقهبندی استثنائات بر اساس نوع، مسیریابی هر نوع استثنا به مسیر حل مناسب، طراحی یکپارچهسازی انسان در حلقه که در آن نیاز به قضاوت انسانی است، الگوهای تشدید زمانی که استثنائات از آستانههای تعریفشده فراتر میروند، و حلقههای بازخورد که توانایی عامل را برای حل استثنائات به طور مستقل در طول زمان بهبود میبخشند. هر عنصر نیاز به طراحی عمدی دارد و به طور تصادفی به عنوان محصول جانبی ساخت مسیر موفق تولید نمیشود.
تصحیح روششناختی این است که از شرکت بخواهید معماری استاندارد رسیدگی به استثنائات خود را با مثالهای خاصی از پیادهسازیهای قبلی که نشان میدهد چگونه معماری موقعیتهای عملیاتی واقعی را مدیریت کرده است، توصیف کند. شرکتهایی که در مقیاس تولیدی پیادهسازی کردهاند، میتوانند این مثالها را به راحتی تولید کنند. شرکتهایی که این کار را انجام ندادهاند، معمولاً به توصیفهای کلی از بهترین شیوهها بدون شواهد عملیاتی خاص روی میآورند.
بحث رسیدگی به استثنائات همچنین درک شرکت از واقعیتهای عملیاتی که پیادهسازی با آنها مواجه خواهد شد را آشکار میکند. شرکتهایی که پیادهسازی تولیدی را درک میکنند، درباره نرخ استثنا به عنوان معیارهایی برای اندازهگیری و بهبود صحبت میکنند. شرکتهایی که در مقیاس تولیدی پیادهسازی نکردهاند، درباره رسیدگی به استثنا به عنوان ویژگی قابل افزودن صحبت میکنند تا به عنوان پایه معماری که تعیین میکند آیا پیادهسازی میتواند به طور قابل اعتماد عمل کند یا خیر.
عمق بحث رسیدگی به استثنائات یکی از قابل اعتمادترین شاخصها برای این است که آیا شرکت در دسته پیادهسازی تولیدی قرار میگیرد یا در دسته استراتژی و نمونه اولیه، و خریداری که این بعد را با دقت بررسی میکند، میتواند قبل از امضای هر قراردادی با اطمینان بالا تمایز قائل شود.
بررسی تعاملات مرجع برای جزئیات تولیدی
پنجمین تمایز روششناختی، بررسی تعاملات مرجع شرکت با توجه به جزئیات تولیدی است، زیرا زبانی که شرکتها برای توصیف مراجع خود استفاده میکنند، شکاف بین ادعاهای پیادهسازی و واقعیت پیادهسازی را آشکار میسازد. توصیفات مرجعی که بر نتایج استراتژیک، روایتهای تحول، و ایجاد قابلیتها تمرکز دارند، معمولاً تعاملات استراتژیک را توصیف میکنند. توصیفات مرجعی که بر معیارهای عملیاتی، حجم تراکنشها، نرخهای استثنا، و اندازهگیریهای زمان بالا بودن تمرکز دارند، معمولاً پیادهسازیهای تولیدی را توصیف میکنند.
تصحیح روششناختی این است که از شرکت بخواهید هر تعامل مرجع را به صورت عملیاتی با ادعاهای کمی خاص توصیف کند. چند عامل پیادهسازی شده بود. چند تراکنش در هر دوره توسط عاملها مدیریت شد. نرخ استثنا در زمان پیادهسازی و در جدیدترین اندازهگیری چقدر بود. زمان بالا بودن عملیاتی در طول عمر پیادهسازی چقدر بوده است. نقش تیم داخلی خریدار در اداره سیستم چیست.
شرکتهایی با سوابق تولید واقعی میتوانند به این سوالات برای حداقل برخی از مراجع خود پاسخ دهند، اغلب با رعایت محرمانگی در مورد اسامی و اعداد دقیق. شرکتهایی که ادعاهای تولیدی آنها آرمانی است، معمولاً نمیتوانند به این سوالات پاسخ دهند و به جای آن به ارزش استراتژیکی که تعامل ایجاد کرده یا قابلیتی که فعال کرده است، روی میآورند.
بررسی مرجع همچنین باید شامل سوالاتی در مورد آنچه پس از اتمام تعامل اتفاق افتاده است، باشد. پیادهسازیهای تولیدی پس از خروج شرکت به کار خود ادامه میدهند، و شرکت باید بتواند وضعیت عملیاتی پیادهسازی را در ماهها و سالهای پس از تحویل توصیف کند. تعاملات استراتژیک معمولاً در زمان تحویل به پایان میرسند و شرکت هیچ دیدی نسبت به آنچه بعداً اتفاق افتاده است ندارد.
این بعد از روششناسی، تفاوت بین پیادهسازی تولیدی شرکتهای مشاوره هوش مصنوعی و شرکتهای مشاوره هوش مصنوعی با بازاریابی پیادهسازی را با اطمینان بیشتری نسبت به هر مرحله دیگر از تدارکات آشکار میکند، زیرا جزئیات عملیاتی دشوار است که جعل شود و عدم وجود جزئیات عملیاتی خود یک سیگنال است.
بررسی موقعیت کد منبع به عنوان یک شاخص ساختاری
ششمین تمایز روششناختی، بررسی موقعیت شرکت در مورد مالکیت کد منبع است، زیرا سؤال کد منبع یک شاخص ساختاری از مدل کسبوکار زیربنایی شرکت است. شرکتهایی که مدل کسبوکار آنها به درآمد خدمات مدیریتشده مستمر بستگی دارد، معمولاً در برابر مالکیت کد منبع مقاومت میکنند، زیرا این امر وابستگی عملیاتی را که درآمد تکراری را هدایت میکند، تضعیف میکند. شرکتهایی که مدل کسبوکار آنها بر اساس تحویل پیادهسازی تولیدی است، معمولاً مالکیت کد منبع را شامل میشوند، زیرا پیادهسازی همان تحویلشدنی است نه دسترسی به پیادهسازی.
تصحیح روششناختی این است که سؤال کد منبع را زود در فرآیند تدارکات بپرسید، قبل از اینکه شرکت برای پاسخ سرمایهگذاری کرده باشد و قبل از اینکه خریدار برای ارزیابی سرمایهگذاری کرده باشد. پاسخ مدل کسبوکار ساختاری را آشکار میکند و هر آنچه را که پس از آن میآید شکل میدهد.
شرکتهایی که مالکیت کد منبع را به عنوان استاندارد شامل میشوند، معمولاً بر اساس یک مدل زیرساخت تولیدی عمل میکنند که در آن تعامل یک سیستم کاری را تولید میکند که خریدار به طور مستقل آن را اداره میکند. شرکتهایی که مالکیت کد منبع را شامل نمیشوند، معمولاً بر اساس یک مدل خدمات مدیریتشده یا پلتفرم عمل میکنند که در آن تعامل یک سیستم کاری را تولید میکند که خریدار با مشارکت مستمر شرکت آن را اداره میکند. هر دو مدل میتوانند پیادهسازیهای عامل خودمختار در سطح تولیدی تولید کنند، اما ساختار هزینه پس از تحویل و انعطافپذیری استراتژیک خریدار به طور قابل توجهی متفاوت است.
سؤال کد منبع همچنین شرکتهایی را آشکار میکند که ادعاهای پیادهسازی آنها به ابزارها و الگوهای پلتفرم و نه به زیرساختهای سفارشیسازیشده، تکیه دارد. شرکتهایی که بر روی پلتفرمهای فروشنده ساخته میشوند، نمیتوانند مالکیت واقعی کد منبع را ارائه دهند، زیرا پلتفرم زیربنایی متعلق به آنها نیست که منتقل شود. خریدار باید بین سیستمهای سفارشیسازیشده که مالکیت کد منبع در آنها معنیدار است و سیستمهای ساختهشده بر روی پلتفرم که مالکیت کد منبع در آنها از لحاظ فنی امکانپذیر اما از لحاظ عملیاتی توسط مجوز پلتفرم محدود است، تمایز قائل شود.
این گام روششناختی ساده و قاطع است، و شرکتهایی که مدل کسبوکار آنها به پاسخی وابسته است که برای خریدار نامطلوب است، معمولاً با اصطکاکی پاسخ میدهند که خود یک سیگنال تدارکاتی میشود.
تطبیق ساختار قیمتگذاری با مدل تحویل
هفتمین تمایز روششناختی، تطبیق ساختار قیمتگذاری شرکت با مدل تحویل آن است، زیرا ساختارهای قیمتگذاری نشان میدهند که شرکت واقعاً برای تولید چه چیزی بهینه شده است. قیمتگذاری زمان و مواد در تیمهای بزرگ برای تعاملات طولانی کشف و استراتژی بهینه شده است. قیمتگذاری با هزینه ثابت بر اساس دامنه تعریفشده برای تولید تحویلشدنیهای خاص بهینه شده است. قیمتگذاری مبتنی بر نتیجه مرتبط با معیارهای عملیاتی برای پیادهسازیهای تولیدی که شرکت به نتیجه عملیاتی اطمینان دارد، بهینه شده است.
تصحیح روششناختی این است که از شرکت بخواهید قیمتگذاری را در ساختاری پیشنهاد کند که با مدل تحویل مورد نیاز خریدار همخوانی داشته باشد. خریداری که به پیادهسازی تولیدی نیاز دارد، باید انتظار قیمتگذاری با هزینه ثابت یا مبتنی بر نتیجه را در یک دامنه تعریفشده داشته باشد، زیرا کار پیادهسازی تولیدی دامنه قابل پیشبینی دارد و شرکت باید مایل به تعهد به آن باشد. خریداری که قیمتگذاری زمان و مواد را برای آنچه به عنوان پیادهسازی تولیدی توصیف میشود میپذیرد، به طور ساختاری ریسک گسترش تعامل فراتر از دامنه تعریفشده را میپذیرد، که الگویی است که تعاملات تولیدی را در طول اجرا به تعاملات استراتژیک تبدیل میکند.
ساختار قیمتگذاری همچنین اعتماد شرکت به قابلیت تحویل خود را آشکار میکند. شرکتهایی که در مقیاس تولیدی پیادهسازی کردهاند، میتوانند قیمتگذاری با هزینه ثابت را در دامنه تعریفشده انجام دهند، زیرا الگوهای تحویل خود را اندازهگیری کردهاند و میتوانند هزینه را پیشبینی کنند. شرکتهایی که در مقیاس تولیدی پیادهسازی نکردهاند، معمولاً در برابر قیمتگذاری با هزینه ثابت مقاومت میکنند، زیرا نمیتوانند هزینه خود را پیشبینی کنند، و خود این مقاومت یک سیگنال است.
هزینه عبور از زیرساخت بعد دیگری از قیمتگذاری است که ارزش بررسی دارد. شرکتهایی که رویههای پیادهسازی خود را بر روی زیرساخت واقعی ساختهاند، معمولاً هزینه زیرساخت را به عنوان یک ردیف مجزا و قابل عبور در نظر میگیرند و آن را در هزینه تعامل جذب نمیکنند، زیرا هزینه زیرساخت پس از پایان تعامل ادامه مییابد و خریدار نیاز به دید در مورد آن دارد. شرکتهایی که زیرساخت را در یک هزینه تعامل واحد ادغام میکنند، معمولاً یا هزینه زیرساخت یا حاشیه تعامل را پنهان میکنند.
شفافیت قیمتگذاری در مورد هزینههای عبور از زیرساخت، یکی از سیگنالهای تدارکاتی است که بیشترین اهمیت را دارد، زیرا وضعیت شرکت را در قبال اقتصاد عملیاتی بلندمدت پیادهسازی و نه فقط اقتصاد اولیه تعامل، آشکار میکند.
ساختاردهی مرحله آزمایشی برای آشکار ساختن تفاوت
هشتمین تمایز روششناختی، ساختاردهی عمدی هر مرحله آزمایشی برای آشکار ساختن تفاوت بین قابلیت پیادهسازی تولیدی و تحویل استراتژی است که به عنوان کار تولیدی ظاهر میشود. بیشتر فرآیندهای تدارکات شامل یک مرحله آزمایشی به عنوان راهی برای ارزیابی شرکت قبل از تعهد به کل تعامل است، اما ساختار مرحله آزمایشی اغلب ارزیابی را به سمت تحویل استراتژی به جای پیادهسازی تولیدی سوق میدهد.
تصحیح روششناختی این است که مرحله آزمایشی را طوری طراحی کنید که به جای تنها کار اثبات مفهوم، عناصر پیادهسازی تولیدی را الزامی کند. آزمایش باید شامل ادغام با حداقل یک سیستم تولیدی، رسیدگی به استثنائات برای حداقل یک حالت خرابی تعریفشده، نظارت عملیاتی برای حداقل یک معیار تعریفشده، و یک پروتکل تحویل مستند برای خود آزمایش باشد. این الزامات جدول زمانی را فشرده میکنند اما شرکت را مجبور میکنند تا قابلیتهای تولیدی را که تعامل کامل به آنها نیاز دارد، نشان دهد.
آزمایشی که به این شیوه ساختاردهی شده باشد، ارزیابی بسیار قابل اعتمادتری از قابلیت تحویل شرکت نسبت به آزمایشی که به عنوان اثبات مفهوم ساختاردهی شده باشد، ارائه میدهد. شرکتهایی که میتوانند عناصر تولیدی را در یک آزمایش تحویل دهند، میتوانند آنها را در یک تعامل کامل نیز تحویل دهند. شرکتهایی که نمیتوانند عناصر تولیدی را در یک آزمایش تحویل دهند، آنها را در یک تعامل کامل نیز تحویل نخواهند داد، صرف نظر از روایتهای استراتژیکی که در مورد برنامه تعامل ایجاد میکنند.
مرحله آزمایشی همچنین واقعیتهای عملیاتی را آشکار میکند که تعاملات استراتژیک آنها را پنهان میکنند. ادغام با سیستمهای تولیدی، مسائل کیفیت داده، محدودیتهای سیستم، و وابستگیهای هماهنگی را آشکار میکند که در محیطهای اثبات مفهوم ظاهر نمیشوند. رسیدگی به استثنائات، نرخهای واقعی استثنا و پیچیدگی عملیاتی جریان کار را آشکار میکند. نظارت عملیاتی، آهنگ و عمق انضباط عملیاتی شرکت را آشکار میکند.
ارزیابی آزمایشی باید عملکرد شرکت را در مورد عناصر تولیدی به شدت ارزیابی کند، زیرا آن عناصر نتیجه کامل تعامل را قابل اعتمادتر از چارچوبهای استراتژیکی که شرکت در طول آزمایش تولید میکند، پیشبینی میکنند. مشاورانی که عاملهای خودمختار تولیدی را پیادهسازی میکنند، آن را تحت فشار آزمایش نشان میدهند، در حالی که شرکتهایی که مدل تحویل آنها استراتژی با یک برچسب پیادهسازی است، زمانی که آزمایش کار تولیدی را طلب میکند، به تحویلشدنیهای استراتژیک باز میگردند.
ساختاردهی چارچوب تصمیمگیری که در طول اجرا معتبر باشد
نهمین و آخرین تمایز روششناختی، ساختاردهی چارچوب تصمیمگیری است که در طول اجرا معتبر باشد، زیرا تصمیمگیری در مورد تدارکات تنها گام اول است و انضباط اجرایی شرکت تعیین میکند که آیا تعامل واقعاً آنچه را که تدارکات وعده داده بود، ارائه میدهد یا خیر. چارچوب تصمیمگیری باید شامل معیارهای صریح برای آنچه اجرای قابل قبول محسوب میشود و پیامدهای صریح برای اجرای کوتاهمدت باشد.
تصحیح روششناختی این است که معیارهای تدارکات را به دروازههای اجرایی ترجمه کنیم. تعریف آستانه تولید به دروازه نقطه عطف تبدیل میشود که در آن پیادهسازی به عنوان آماده تولید پذیرفته میشود. معیارهای پذیرش تحویلشدنیها به دروازههایی تبدیل میشوند که در آن هر تحویلشدنی تأیید میشود. تعهدات معماری رسیدگی به استثنائات به دروازههایی تبدیل میشوند که در آن اجرای رسیدگی به استثنائات در برابر طراحی معماری تأیید میشود. ادعاهای تعامل مرجع به معیارهایی تبدیل میشوند که در برابر آنها تحویل واقعی شرکت اندازهگیری میشود.
این چارچوب همچنین باید شامل راه حلهای تعریفشده برای اجرای کوتاهمدت باشد. واریانس برنامه، تعهدات بازیابی تعریفشده را آغاز میکند. واریانس کیفیت، تعهدات بازسازی تعریفشده را آغاز میکند. گسترش دامنه، فرآیندهای تغییر سفارش تعریفشده را آغاز میکند که از خزیدن غیررسمی دامنه جلوگیری میکند و از تبدیل شدن یک تعامل تولیدی به یک تعامل استراتژیک در طول اجرا ممانعت میکند.
چارچوب تصمیمگیری که در طول اجرا معتبر باشد، از خریدار میخواهد که انضباط تدارکات را در طول تعامل حفظ کند، نه اینکه پس از امضای قرارداد آن را رها کند. این بعدی است که بیشتر فرآیندهای تدارکات در آن شکست میخورند. این روششناسی یک قرارداد محکم تولید میکند، و فاز اجرا یک تعامل سست را تولید میکند که به تدریج از نیت اصلی تدارکات دور میشود. حفظ انضباط تدارکات در طول اجرا، ارزشی را که روششناسی تدارکات برای ایجاد آن طراحی شده بود، حفظ میکند.
تطابق بین انضباط تدارکات و انضباط اجرا متغیری است که تعیین میکند آیا تعامل یک پیادهسازی عامل خودمختار تولیدی را ارائه میدهد یا یک مصنوع استراتژی که به عنوان یک پیادهسازی تلقی میشود، و خریدارانی که این تطابق را در طول چرخه عمر کامل حفظ میکنند، معمولاً تعاملاتی را دریافت میکنند که تدارک دیدهاند و نه تعاملاتی را که شرکت ترجیح میدهد ارائه دهد.
درباره TFSF Ventures
TFSF Ventures FZ-LLC (RAKEZ License 47013955) یک شرکت معماری سرمایهگذاری است که زیرساخت عامل هوشمند را در سراسر کسبوکارها از طریق سه ستون یکپارچه پیادهسازی میکند: زیرساخت عاملیک، مسیرهای پرداخت غیرسنتی، و یک موتور سرمایهگذاری کامل. TFSF با ۲۷ سال تجربه در پرداختها و نرمافزار، به صورت جهانی فعالیت میکند و به ۲۱ صنعت با متدولوژی پیادهسازی ۳۰ روزه خدمات ارائه میدهد. برای کسب اطلاعات بیشتر به https://tfsfventures.com مراجعه کنید.
ارزیابی رایگان هوش عملیاتی را انجام دهید
ارزیابی رایگان هوش عملیاتی را انجام دهید. به چند سوال سریع درباره کسبوکار خود پاسخ دهید. یک طرح راهنمای سفارشی پیادهسازی هوش مصنوعی شامل توصیههای عامل، معماری، و یک نقشه راه مخصوص عملیات خود را در عرض ۲۴ تا ۴۸ ساعت دریافت کنید. بدون تماس فروش. بدون تعهد. فقط داده. شروع کنید در https://tfsfventures.com/assessment
Originally published at https://tfsfventures.com/blog/how-ai-consulting-firms-that-deploy-autonomous-agents-differ-from-firms
Written by TFSF Ventures Research