شش لایه عملیاتی که هر شرکت ثروتمدیری نیاز دارد پیش از استقرار کامل ابزارهای مدیریت پرتفوی مبتنی بر هوش مصنوعی
شش لایه عملیاتی که هر شرکت ثروتمدیری باید پیش از استقرار ابزارهای مدیریت پرتفوی مبتنی بر هوش مصنوعی و بدون افزایش ریسک عملیاتی ایجاد کند.
شرکتهای ثروتمدیری که تلاش میکنند ابزارهای مدیریت پرتفوی مبتنی بر هوش مصنوعی را بدون ایجاد لایههای عملیاتی زیرین استقرار دهند، در نهایت با سیستمهای پیچیدهای مواجه میشوند که خطاهای پیچیده را در مقیاس وسیع تولید میکنند. فناوری به ندرت محدودکننده است. محدودکننده، فقدان زیرساختهای بنیادی است که به ابزارها اجازه میدهد به درستی عمل کنند. در ادامه، روششناسی ساخت این لایهها به ترتیب صحیح، پیش از هرگونه انتخاب پلتفرم یا تعهد فروشنده، آورده شده است.
چرا لایههای عملیاتی مهمتر از خود ابزارها هستند
بیشتر شرکتهای ثروتمدیری به ابزارهای مدیریت پرتفوی مبتنی بر هوش مصنوعی بهعنوان یک تصمیم خرید نگاه میکنند. آنها فروشندگان را ارزیابی میکنند، دموها را اجرا میکنند، در مورد قیمت مذاکره میکنند و یک پلتفرم را انتخاب میکنند. سپس متوجه میشوند که پلتفرم بر روی زیرساخت عملیاتیای قرار گرفته که شرکت هرگز آن را نساخته است، و استقرار متوقف میشود یا خروجیهایی تولید میکند که هیچ کس به آنها اعتماد ندارد.
این الگو در بین شرکتهایی که با مشکل مواجه هستند، ثابت است. دادهها در سیستمهای بسیار زیادی بدون منبع معتبر نگهداری میشوند. سلسلهمراتب حسابها در بستر نگهداری، CRM و پلتفرمهای گزارشدهی مطابقت ندارد. مجوزهای معاملاتی نامشخص هستند. مستندات رعایت مقررات به صورت موقت ساخته میشوند. فروشنده پلتفرم نمیتواند هیچ یک از این مشکلات را حل کند، و استقرار به مجموعهای از راهحلهای موقت تبدیل میشود.
شرکتهایی که موفق میشوند، برعکس عمل میکنند. آنها ابتدا لایههای عملیاتی را به ترتیبی مشخص میسازند، و تنها پس از آن ارزیابی میکنند که کدام ابزارهای مدیریت پرتفوی مبتنی بر هوش مصنوعی بر روی آن قرار میگیرد. ابزارها به جای جایگزین شدن برای زیرساختهای خوب ساخته شده، تقویتکننده آنها میشوند.
این روششناسی شش لایه را تعریف میکند که باید پیش از استقرار وجود داشته باشند. هر لایه دارای اقلام قابل تحویل خاص، مسئولیت مالک و تعریف پایان کار است. نادیده گرفتن هر لایه، شکاف را تشدید میکند و نه از بین میبرد.
لایه یک: معماری داده و رکورد حساب معتبر
اولین لایه، معماری داده است. هر شرکت ثروتمدیری دارای دادههای حساب است که در فیدهای بستر نگهداری، CRM، نرمافزار برنامهریزی مالی، گزارشدهی عملکرد و گاهی پلتفرمهای معاملاتی پراکنده شدهاند. حسابها اغلب در مورد حقایق اولیه اختلاف دارند: مالکیت، ذینفع، عضویت در خانواده، طبقهبندی مکان دارایی، وضعیت مالیاتی.
پیش از اینکه هر ابزار مدیریت پرتفوی مبتنی بر هوش مصنوعی در برابر این دادهها اجرا شود، شرکت به یک رکورد حساب معتبر نیاز دارد. یک منبع حقیقت برای اینکه چه کسی چه چیزی را دارد، چگونه طبقهبندی شده است، به کدام خانواده تعلق دارد و کدام سیاست سرمایهگذاری اعمال میشود. رکورد معتبر میتواند در CRM، در یک انبار داده، یا در یک لایه داده اصلی اختصاصی قرار گیرد، اما باید در جایی وجود داشته باشد.
این کار شامل ممیزی هر سیستمی است که دادههای حساب را نگهداری میکند، شناسایی تضادها، انتخاب منبع معتبر برای هر فیلد، و ساخت منطق همگامسازی که سیستمها را همسو نگه میدارد. این کار جذابی نیست، اما تعیین میکند که آیا لایه هوش مصنوعی بالا سیگنال تولید میکند یا نویز.
شرکتهایی که از این مرحله صرف نظر میکنند، در نهایت با موتورهای بازتنظیم مواجه میشوند که بر روی سلسلهمراتب حسابهای منسوخ شده معامله میکنند، ابزارهای نظارت بر ریسک که داراییها را اشتباه طبقهبندی میکنند، و منطق برداشت ضرر مالیاتی که فروشهای شستشو را دو بار محاسبه میکند، زیرا ردیابی فروش شستشو بین دو سیستمی که با یکدیگر ارتباط ندارند، تقسیم شده است.
اقلام قابل تحویل برای این لایه، یک نمودار معماری داده مستند، یک مشخصات رکورد حساب معتبر، و منطق همگامسازی است که در کل دفتر حساب آزمایش شده است. بدون این، هیچ نرمافزار بازتنظیم پرتفوی هوش مصنوعی به طور قابل اعتماد عمل نخواهد کرد.
لایه دو: کدگذاری سیاست سرمایهگذاری و کتابخانه مدل
لایه دوم، سیاست سرمایهگذاری است. هر شرکت دارای سیاستهای سرمایهگذاری است، اما بیشتر آنها به عنوان اسناد غیرساختیافته وجود دارند که انسانها آنها را تفسیر میکنند. ابزارهای مدیریت پرتفوی مبتنی بر هوش مصنوعی نمیتوانند اسناد غیرساختیافته را تفسیر کنند. آنها به سیاستهای کدگذاری شدهای نیاز دارند که به صورت قوانین، محدودیتها و پارامترها بیان شوند.
کار کدگذاری، بیانیههای سیاست سرمایهگذاری را به فرم قابل خواندن توسط ماشین ترجمه میکند. کلاسهای دارایی مجاز، تخصیصهای هدف، toleransهای انحراف، محرکهای بازتنظیم، پارامترهای حساسیت مالیاتی، محدودیتهای ESG، نگهداریهای ممنوع و محدودیتهای تمرکز، همگی باید به عنوان دادههای ساختاریافته مرتبط با حسابها یا خانوادههای خاص بیان شوند.
اینجا همچنین مکانی است که شرکت کتابخانه مدل خود را میسازد. مدلها الگوهایی هستند که تصمیمات بازتنظیم را هدایت میکنند. شرکتی که از پرتفوی مبتنی بر مدل استفاده میکند، به یک کتابخانه تعریف شده، کنترل نسخه و فرآیندی برای پیشنهاد، تأیید و استقرار تغییرات مدل نیاز دارد. بدون این انضباط، مدلها دچار انحراف میشوند، مشاوران به طور غیررسمی انحراف میکنند و موتور بازتنظیم نمیتواند یک فرآیند سرمایهگذاری منسجم را اعمال کند.
این کار نیاز به مشارکت کمیته سرمایهگذاری دارد. کدگذاری سیاست، شرکت را مجبور میکند تصمیمات صریحی بگیرد که به صورت عمل غیررسمی وجود داشتهاند.toleransهای انحراف به اعداد واقعی نیاز دارند. محرکهای بازتنظیم به آستانههای تعریفشده نیاز دارند. اولویتهای مکان دارایی به قوانین صریح نیاز دارند. این گفتگو ناخوشایند اما ضروری است.
اقلام قابل تحویل برای این لایه، یک سند سیاست کدگذاری شده برای هر ماموریت سرمایهگذاری، یک کتابخانه مدل با کنترل نسخه و گردش کار استقرار، و یک فرآیند تعریف شده برای تغییرات سیاست و مدل است. بدون این، ساخت پرتفوی یادگیری ماشینی نمیتواند با فلسفه سرمایهگذاری واقعی شرکت همسو شود.
لایه سه: گردش کار معاملاتی و معماری مجوزدهی
لایه سوم، گردش کار معاملاتی است. حتی پیچیدهترین ابزارهای تخصیص دارایی مبتنی بر هوش مصنوعی در نهایت باید معاملات را به یک بستر نگهداری ارسال کنند. گردش کار معاملاتی تعریف میکند که چه کسی میتواند معاملات را تأیید کند، چگونه معاملات از توصیه به اجرا جریان مییابند، چه بررسیای در هر مرحله انجام میشود، و چگونه استثناها مدیریت میشوند.
اکثر شرکتهای ثروتمدیری دارای گردشهای کاری معاملاتی غیررسمی هستند که در مقیاس کوچکتر کار میکردند و با رشد دفتر شروع به خراب شدن میکنند. مشاوران معاملات را به روشهای مختلفی تأیید میکنند. عملیات فرآیندهای متفاوتی را برای بستر نگهداریهای مختلف اجرا میکند. استثناها توسط هر کسی که در دسترس باشد مدیریت میشوند. هیچ یک از اینها زمانی که یک موتور بازتنظیم هوش مصنوعی شروع به پیشنهاد صدها معامله در روز میکند، مقیاسپذیر نیست.
کار کدگذاری، قوانین صریح مجوزدهی معاملات را تعریف میکند. کدام معاملات به تأیید مشاور نیاز دارند. کدام معاملات مستقیماً جریان مییابند. کدام آستانهها بررسی رعایت مقررات را آغاز میکنند. چگونه شرکت پرشدنهای جزئی، معاملات رد شده و اقدامات شرکتی را مدیریت میکند. چگونه حسابهای اختیاری و غیر اختیاری در گردش کار با یکدیگر متفاوتند.
معماری همچنین شامل مسیر حسابرسی است. هر تصمیم معامله، هر مجوز، هر نادیده گرفتن باید به گونهای ثبت شود که از بررسی SEC و بررسی داخلی پشتیبانی کند. این اختیاری نیست. شرکتهایی که نمیتوانند یک مسیر حسابرسی تمیز ارائه دهند، زمان بیشتری را در بررسی از دست میدهند تا هرگز از طریق اتوماسیون صرفهجویی کنند.
اقلام قابل تحویل برای این لایه، یک گردش کار معاملاتی مستند با ماتریس مجوزدهی، رویههای مدیریت استثنا و مشخصات مسیر حسابرسی است. بدون این، نرمافزار بازتنظیم پرتفوی هوش مصنوعی یا معاملاتی تولید میکند که شرکت نمیتواند از آنها دفاع کند یا آنقدر مراحل بررسی دستی تولید میکند که مزایای اتوماسیون از بین میرود.
لایه چهار: نظارت بر ریسک و چارچوب مدیریت استثنا
لایه چهارم، نظارت بر ریسک است. ابزارهای مدیریت پرتفوی نظارت بر ریسک مبتنی بر هوش مصنوعی به طور مداوم سیگنالهایی را نشان میدهند: نقض انحراف، هشدارهای تمرکز، تغییرات در معرض عوامل، هشدارهای تحلیل سناریو، ناهنجاریهای عملکرد. بدون چارچوبی برای مدیریت این سیگنالها، شرکت یا آنها را نادیده میگیرد یا در آنها غرق میشود.
این چارچوب تعریف میکند که چه سیگنالهایی اهمیت دارند، چه کسی مالک هر سیگنال است، چه پاسخی مورد نیاز است و چه بازه زمانی اعمال میشود. هشدار انحراف در سطح خانواده ممکن است با یک پنجره پاسخ 48 ساعته به مشاور اصلی ارسال شود. نقض تمرکز ممکن است بررسی فوری رعایت مقررات را آغاز کند. تغییر در معرض عوامل ممکن است بحث کمیته سرمایهگذاری را در جلسه بعدی برنامهریزی شده به خود جلب کند.
معماری مدیریت استثنا سه لایه دارد که آینهای از آنچه زیرساختهای عامل تولید در جاهای دیگر استفاده میکنند است. استثناهای روزمره به طور خودکار در برابر برنامههای از پیش تایید شده حل میشوند. نقضهای آستانه به یک مالک انسانی تعریف شده ارتقا مییابند. استثناهای مادی بررسی کمیته یا رعایت مقررات را با مستندات حسابرسی کامل آغاز میکنند.
بدون این چارچوب، ابزارهای نظارت بر ریسک به تولیدکنندههای نویز تبدیل میشوند. مشاوران هشدارها را برای تمرکز بر کار مشتری غیرفعال میکنند. عملیات از نگاه کردن به داشبورد دست میکشد. شرکت برای نظارت پیچیده هزینه میپردازد و هیچ کدام از ارزش را به دست نمیآورد زیرا هیچ کس مالک پاسخ نیست.
اقلام قابل تحویل برای این لایه، یک چارچوب نظارت بر ریسک با طبقهبندی سیگنال، ماتریس مالکیت، زمانبندی پاسخ و رویههای مدیریت استثنا است. بدون این، رعایت مقررات هوش مصنوعی برای مدیریت پرتفوی نمیتواند به عنوان یک کنترل مداوم به جای یک تمرین پاکسازی فصلی عمل کند.
لایه پنج: مستندات رعایت مقررات و لایه قانون بازاریابی SEC
لایه پنجم، رعایت مقررات است. هر خروجی که ابزارهای مدیریت پرتفوی مبتنی بر هوش مصنوعی تولید میکنند، از گزارشهای بازتنظیم تا تخصیص عملکرد تا تجزیه و تحلیلهای مشتریمحور، در محدوده رعایت مقررات شرکت قرار میگیرد. قانون بازاریابی SEC، قانون نگهداری، الزامات دفاتر و سوابق، و افشای فرم ADV همگی اعمال میشوند.
لایه رعایت مقررات مستند میکند که هر ابزار هوش مصنوعی چه چیزی تولید میکند، چگونه این خروجی به مشتریان یا چشماندازها جریان مییابد، چه بررسیای پیش از توزیع انجام میشود، و چگونه شرکت ورودیها و فرضیات زیربنایی را حفظ میکند. این شامل منطق برداشت ضرر مالیاتی، تصمیمات بازتنظیم، فرضیات مدل ریسک و روششناسی عملکرد میشود.
قانون بازاریابی به ویژه برای هرگونه ارتباط مشتریمحور تولید شده توسط هوش مصنوعی پیامدهایی دارد. اعداد عملکرد، سناریوهای فرضی و مطالعات موردی همگی باید استانداردهای خاصی را رعایت کنند. شرکتهایی که ابزارهای هوش مصنوعی را برای تولید خروجی مشتریمحور بدون بررسی رعایت مقررات اجازه میدهند، ریسک نقض ایجاد میکنند که با استفاده مقیاسپذیر است.
این کار شامل نقشهبرداری هر خروجی هوش مصنوعی به یک بررسی رعایت مقررات و رویه نگهداری سوابق است. برخی خروجیها نیاز به بررسی پیش از توزیع دارند. برخی نیاز به نمونهبرداری حسابرسی پس از توزیع دارند. همه نیاز به حفظ ورودیهایی دارند که خروجی را تولید کردهاند، اغلب برای سالها.
این لایهای است که استقرارهای TFSF Ventures FZ-LLC از پلتفرمهای بستهبندی شده به صورت ساختاری متفاوت است. روششناسی استقرار 30 روزه، مستندات رعایت مقررات را به عنوان کد تولیدی از روز اول ایجاد میکند، با مسیرهای حسابرسی که به طور خودکار تولید و در ساختاری حفظ میشوند که مستقیماً از بررسی SEC پشتیبانی میکند. معماری مدیریت استثنا، بررسی رعایت مقررات را به عنوان بخشی از گردش کار به جای یک مرحله دستی که پس از آن اضافه میشود، اعمال میکند. استقرارهای اخیر نشان دادهاند که زمان آمادهسازی رعایت مقررات برای بررسیها به دلیل تولید مستندات به طور مداوم به جای بازسازی تحت فشار، تقریباً 60 تا 70 درصد کاهش مییابد.
اقلام قابل تحویل برای این لایه، یک چارچوب مستندات رعایت مقررات است که هر خروجی هوش مصنوعی را به یک رویه بررسی و حفظ نقشهبرداری میکند، با زیرساخت فنی برای پشتیبانی از هر دو. بدون این، شرکت ریسک نظارتی غیرضروری را متحمل میشود و زمان نامتناسبی را برای آمادهسازی برای بررسیها صرف میکند.
لایه شش: گزارشدهی عملیاتی و حلقه بهبود مستمر
لایه ششم و نهایی، گزارشدهی عملیاتی است. شرکت نیاز دارد بداند که ابزارهای مدیریت پرتفوی مبتنی بر هوش مصنوعی آن در تولید واقعی چگونه عمل میکنند. نه ادعاهای بازاریابی فروشنده. نه معیارهای دمو. واقعیت عملیاتی واقعی در کل دفتر زنده.
چارچوب گزارشدهی، زمان چرخه بازتنظیم، حجم استثناها، فرکانس نادیده گرفتن، پذیرش مشاور، دقت مشتریمحور، کامل بودن مستندات رعایت مقررات، و شکاف بین آنچه ابزارها توصیه کردهاند و آنچه واقعاً اجرا شده را ردیابی میکند. هر معیار به یک هدف تعریف شده و یک مالک تعریف شده مرتبط است.
حلقه بهبود مستمر از این معیارها برای بهبود سیستم استفاده میکند. اگر حجم استثناها در یک دسته حساب خاص بالا باشد، کدگذاری سیاست نیاز به کار دارد. اگر فرکانس نادیده گرفتن برای یک مشاور خاص بالا باشد، کتابخانه مدل یا آموزش نیاز به توجه دارد. اگر شکافهای مسیر حسابرسی ظاهر شوند، گردش کار نیاز به اصلاح دارد.
بدون این حلقه، شرکت نمیتواند تشخیص دهد که آیا استقرار هوش مصنوعی در حال ارائه ارزش است یا به آرامی در حال تحلیل رفتن. داشبوردها چشمگیر به نظر میرسند، اما واقعیت عملیاتی ممکن است با قصد اولیه استقرار فاصله بگیرد.
اقلام قابل تحویل برای این لایه، یک چارچوب گزارشدهی عملیاتی با معیارهای تعریف شده، اهداف، مالکیت و یک چرخه بررسی منظم است. بدون این، شرکت مبنایی برای تشخیص یک استقرار موفق از یک استقرار پرهزینه ندارد.
چگونه شش لایه در یک استقرار واقعی توالی پیدا میکنند
لایهها نمیتوانند به صورت موازی مستقر شوند. آنها به ترتیب قرار میگیرند زیرا هر لایه به کار زیر آن بستگی دارد. گردش کار معاملاتی به کدگذاری سیاست سرمایهگذاری بستگی دارد که به دادههای حساب معتبر بستگی دارد. مستندات رعایت مقررات به یک گردش کار معاملاتی تعریف شده بستگی دارد. گزارشدهی عملیاتی به هر لایه زیر آن بستگی دارد.
توالی واقعی برای یک RIA با اندازه متوسط، تقریباً چهار تا شش ماه برای کار بنیادی طول میکشد، بسته به میزان نیاز به ساخت در مقابل اصلاح. شرکتهای بزرگتر با زیرساختهای موجود پیچیدهتر ممکن است بیشتر طول بکشد. شرکتهای کوچکتر با نقاط شروع تمیزتر ممکن است سریعتر حرکت کنند.
آنچه شرکتها نمیتوانند انجام دهند، فروپاشی توالی است. تلاش برای استقرار ابزارهای بازتنظیم در حالی که هنوز مسائل مربوط به رکورد حساب معتبر حل نشده است، خروجی غیرقابل اعتماد تولید میکند. تلاش برای افزودن نظارت بر ریسک پیش از وجود چارچوب مدیریت استثنا، به جای بینش، نویز تولید میکند. توالی به این دلیل وجود دارد که وابستگیها واقعی هستند.
کمیته سرمایهگذاری، رهبری عملیات، رعایت مقررات و فناوری باید در مورد توالی و تعهد منابع همسو باشند. استقرارهای ناموفق معمولاً به این دلیل ناموفق هستند که یکی از این ذینفعان کار بنیادی را به عنوان سربار به جای استقرار واقعی در نظر گرفته است.
جایی که ابزارهای مدیریت پرتفوی مبتنی بر هوش مصنوعی بر بالای لایهها قرار میگیرند
هنگامی که شش لایه در جای خود قرار گرفتند، بحث انتخاب پلتفرم تغییر ماهیت میدهد. شرکت میداند چه دادههایی وجود دارد، چه سیاستهایی اعمال میشود، چه گردش کارهایی اجرا را مدیریت میکنند، چه آستانههای ریسکی اهمیت دارند، چه مستندات رعایت مقرراتی مورد نیاز است، و چه معیارهای عملیاتی موفقیت را تعریف میکنند. ارزیابی فروشنده به جای یک جهش ایمانی، بهA question of fit تبدیل میشود.
برای بازتنظیم، انتخاب بین Orion Eclipse، Tamarac، Black Diamond، یا یک ساخت سفارشی به معماری گردش کار معاملاتی و ساختار کتابخانه مدل بستگی دارد. برای نظارت بر ریسک، انتخاب بین BlackRock Aladdin، Nitrogen، یا یک لایه سفارشی به چارچوب ریسک و طبقهبندی سیگنال بستگی دارد. برای مدیریت مالیاتی، انتخاب بین Smartleaf، ابزارهای نگهداری تعبیهشده، یا منطق سفارشی به پارامترهای حساسیت مالیاتی کدگذاری شده در سیاست بستگی دارد.
شرکت ارزیابی را در برابر الزامات مستند خود اجرا میکند نه در برابر موقعیتیابی فروشنده. گفتگو خاص میشود. شرایط قرارداد منعکس کننده تناسب عملیاتی واقعی است. زمانبندی استقرار کاهش مییابد زیرا کار بنیادی انجام شده است.
این تفاوت بین شرکتهایی است که از ابزارهای مدیریت پرتفوی مبتنی بر هوش مصنوعی ارزش به دست میآورند و شرکتهایی که برای آنها پول خرج میکنند. گروه اول لایهها را ساختهاند. گروه دوم پلتفرم را خریدهاند و امیدوار بودهاند.
ساخت در مقابل خرید در مقابل ترکیبی در هر لایه
هر یک از شش لایه دارای یک گزینه ساخت، خرید یا ترکیبی است. معماری داده میتواند از یک پلتفرم داده اصلی بستهبندی شده، یک انبار داده سفارشی بر روی Snowflake یا زیرساختهای مشابه، یا یک شیوه ترکیبی استفاده کند که در آن از ابزارهای فروشنده در صورت بلوغ و کارهای سفارشی در صورت نیازهای خاص شرکت استفاده میشود.
کدگذاری سیاست سرمایهگذاری میتواند از ابزارهای کتابخانه مدل تعبیهشده در پلتفرمهای اصلی بازتنظیم استفاده کند یا میتواند به عنوان یک لایه جداگانه ساخته شود که چندین سیستم پاییندستی را هدایت میکند. گردش کار معاملاتی میتواند به پیشفرضهای پلتفرم تکیه کند یا میتواند برای مطابقت با معماری مجوزدهی واقعی شرکت سفارشی شود.
نظارت بر ریسک به طور فزایندهای از فروشندگان تخصصی خریداری میشود، اگرچه شرکتهایی با فرآیندهای سرمایهگذاری پیچیده اغلب مدلهای ریسک اختصاصی را بر روی آن میسازند. مستندات رعایت مقررات میتواند به خروجیهای پلتفرم تکیه کند یا میتواند با مسیر حسابرسی سفارشی و زیرساخت نگهداری سوابق تقویت شود. گزارشدهی عملیاتی تقریباً همیشه دارای عناصر سفارشی است زیرا معیارهای مهم مربوط به شرکت هستند.
روش ترکیبی در شرکتهایی که از پلتفرمهای بستهبندی شده فراتر رفتهاند اما نمیتوانند ساختهای سفارشی خالص را توجیه کنند، رایجتر است. آنها از ابزارهای فروشنده در جایی که بلوغ واقعی است استفاده میکنند و در جایی که شرکت نیازهای متمایزی دارد، سفارشی میسازند. TFSF Ventures FZ-LLC و شرکتهای استقرار مشابه در فضای ترکیبی فعالیت میکنند، زیرساختهای سفارشی را میسازند که با ابزارهای بستهبندی شده در صورت لزوم ادغام میشوند و در جایی که گزینه بستهبندی شده عملکرد را محدود میکند، آنها را جایگزین میکنند.
تصمیم در هر لایه به این سوال باز میگردد که شرکت چه چیزی را باید مالک باشد در مقابل چه چیزی را میتواند اجاره کند. لایههایی که هویت رقابتی شرکت را تعریف میکنند، به سمت سفارشیسازی گرایش دارند. لایههایی که زیرساختهای کالایی هستند، به سمت ابزارهای فروشنده گرایش دارند.
آنچه که وقتی شرکتها تلاش میکنند سریعتر حرکت کنند، نادیده گرفته میشود
شرکتهایی که تحت فشار استقرار هستند، اغلب سعی میکنند لایهها را نادیده بگیرند یا توالی را فشرده کنند. این نادیده گرفتنها الگوی قابل پیشبینیای را دنبال میکنند. کار معماری داده به تعویق میافتد زیرا نامرئی است. کدگذاری سیاست سرمایهگذاری فشرده میشود زیرا گفتگو ناخوشایند است. مستندات رعایت مقررات به فاز دوم موکول میشود. گزارشدهی عملیاتی به عنوان یک پروژه آینده در نظر گرفته میشود.
هر نادیده گرفتن، بدهی فنی ایجاد میکند که انباشته میشود. بدهی معماری داده ماهها بعد به عنوان خطاهای تطبیق ظاهر میشود. بدهی کدگذاری سیاست به عنوان نارضایتی مشاور از تصمیمات بازتنظیم که با عمل غیررسمی مطابقت ندارد، ظاهر میشود. بدهی رعایت مقررات زیر بررسی ظاهر میشود. بدهی گزارشدهی به عنوان عدم توانایی در دفاع از استقرار در کمیته سرمایهگذاری ظاهر میشود.
شرکتهایی که از روششناسی در برابر فشار دفاع میکنند، معمولاً توسط رهبری هدایت میشوند که پیش از این یک استقرار ناموفق را در جای دیگری تجربه کردهاند. آنها میدانند که هزینهی نادیده گرفتن چیست. شرکتهایی که توالی را فشرده میکنند، معمولاً توسط رهبری هدایت میشوند که هنوز متحمل هزینه نشدهاند و فرض میکنند فناوری کمبود زیرساخت را جبران خواهد کرد. این اتفاق نمیافتد.
روششناسی به این دلیل وجود دارد که حالت شکست سازگار است. هر لایه نقش خاصی دارد. نادیده گرفتن هر لایه مشکلات خاصی را در پاییندست ایجاد میکند. این انضباط در مورد کمال نیست. در مورد احترام به وابستگیهایی است که استقرار را کارآمد میکنند.
خطر قفل شدن در فروشنده در شش لایه
یک نگرانی مکرر برای شرکتهایی که این زیرساخت را میسازند، قفل شدن در فروشنده است. هر لایهای که به یک پلتفرم فروشنده وابسته است، هزینههای سوئیچ را ایجاد میکند اگر نقشه راه فروشنده با نیازهای شرکت همسو نباشد، قیمتگذاری به صورت نامطلوب تغییر کند، یا فروشنده خریداری شود و محصول تغییر ماهیت دهد.
جبران این خطر معماری است. لایههایی که شرکت رکورد معتبر را در دست دارد (معماری داده، کدگذاری سیاست سرمایهگذاری، گزارشدهی عملیاتی) باید قابل انتقال باشند، با استفاده از ابزارهای فروشنده به عنوان خواننده و نه به عنوان منبع حقیقت. لایههایی که فروشنده ارزش واضحی اضافه میکند (موتورهای بازتنظیم، مدلهای ریسک) میتوانند بیشتر به فروشنده وابسته باشند، اما ادغام باید به اندازه کافی سست باشد تا امکان جایگزینی فراهم شود.
شرکتهایی که قفل شدن را به حداقل میرسانند، بیشتر در لایههای بنیادی و کمتر در روابط با فروشنده سرمایهگذاری میکنند. آنها از ابزارهای فروشنده در جایی که کار واقعاً کالایی است استفاده میکنند و زیرساختهای اختصاصی را در جایی که کار متمایز است میسازند. هزینه، مهندسی اولیه بیشتر است. مزیت، اختیار پایدار با تکامل بازار است.
به همین دلیل است که معماریهای ترکیبی، که در آن کدهای سفارشی ابزارهای فروشنده را در بر میگیرد، در رده بالای بازار شرکتهای ثروتمدیری رایجتر شدهاند. لایه سفارشی قابلیت حمل و فرآیند اختصاصی را حفظ میکند، در حالی که لایه فروشنده عمق را ارائه میدهد که ساخت آن در داخل شرکت غیرعملی خواهد بود.
روششناسی استقرار فراتر از ابزارها
شش لایه مربوط به ابزارها هستند، اما روششناسی استقرار فراتر میرود. مدیریت تغییر برای مشاوران و کارکنان عملیات. آموزش در مورد گردش کارهای جدید. ارتباط با مشتری در مورد تغییرات عملیاتی. مدیریت فروشنده به عنوان تکامل پشته. بررسی مداوم سیاستها با تکامل بازارها و نیازهای مشتری.
شرکتهایی که از ابزارهای مدیریت پرتفوی مبتنی بر هوش مصنوعی پایدارترین ارزش را به دست میآورند، استقرار را به عنوان یک تحول سازمانی و نه یک پروژه فناوری در نظر میگیرند. فناوری بخش مرئی است. تغییرات فرآیند، تغییرات فرهنگی، و انضباط عملیاتی جدید بخشی هستند که تعیین میکنند آیا استقرار ارزش افزوده ایجاد میکند یا پس از سه ماهه اول کمرنگ میشود.
به همین دلیل است که شرکتهایی که این کار را با یک روششناسی استقرار که شامل لایههای عملیاتی، مدیریت تغییر و حلقه بهبود مستمر است رویکرد میکنند، در جایی که استقرارهای صرفاً فناوری متوقف میشوند، موفق میشوند. روششناسی اقلام قابل تحویل است. ابزارها جزئیات پیادهسازی هستند.
درباره TFSF Ventures
TFSF Ventures FZ-LLC (RAKEZ License 47013955) یک شرکت معماری سرمایهگذاری است که زیرساختهای عامل هوشمند را در سراسر کسبوکارها از طریق سه پایه یکپارچه استقرار میدهد: زیرساختهای عاملیک، ریلهای پرداخت غیرسنتی، و یک موتور سرمایهگذاری کامل. با 27 سال تجربه در پرداختها و نرمافزار، TFSF به صورت جهانی فعالیت میکند و 21 صنعت را با روششناسی استقرار 30 روزه خدمترسانی میکند. برای اطلاعات بیشتر به https://tfsfventures.com مراجعه کنید.
ارزیابی هوش عملیاتی رایگان را انجام دهید
ارزیابی هوش عملیاتی رایگان را انجام دهید. به چند سوال سریع در مورد کسبوکار خود پاسخ دهید. یک طرح راهبردی استقرار هوش مصنوعی سفارشی ظرف 24 تا 48 ساعت دریافت کنید که شامل توصیههای عامل، معماری و یک نقشه راه خاص برای عملیات شما است. بدون تماس فروش. بدون تعهد. فقط داده. از https://tfsfventures.com/assessment شروع کنید.
Originally published at https://tfsfventures.com/blog/the-six-operational-layers-every-wealth-firm-needs-before-deploying-ai-powered
نوشته شده توسط TFSF Ventures Research