آنچه یک شرکت لجستیکی با مالکیت کدهای عامل به جای اجاره ماهانه از پلتفرم به دست می‌آورد

لجستیک یکی از معدود صنایعی است که در آن یک فرآیند ناکارآمد می‌تواند با ساعت‌ها زمان توقف در اسکله، هزینه‌های دموراژ و پنجره‌های تحویل از دست رفته اندازه‌گیری شود که مستقیماً به از دست دادن مشتریان منجر می‌شود. از آنجا که زیرساخت‌های عامل به یک استاندارد در میان فورواردرها، ارائه‌دهندگان لجستیکی شخص ثالث و حامل‌های آخرین مایل تبدیل شده‌اند، سوال استراتژیک دیگر این نیست که آیا عوامل را مستقر کنیم یا نه، بلکه این است که آیا آنها را از یک پلتفرم اجاره کنیم یا خودمان مالک آنها باشیم. پاسخ‌ها در زمینه هزینه، کنترل و تاب‌آوری عملیاتی به طور فزاینده‌ای به سمت مالکیت اشاره می‌کنند و لیست زیر توضیح می‌دهد چرا.

چالش‌های عملیاتی که مالکیت را در لجستیک مهم‌تر از جاهای دیگر می‌کند

گردش‌کارهای لجستیک با سیستم‌های حامل، کارگزاران گمرکی، سیستم‌های جامعه بندری، پلتفرم‌های مدیریت انبار و پورتال‌های مشتری در ارتباط هستند که با سرعت چرخه‌های انتشار نرم‌افزار به عنوان سرویس حرکت نمی‌کنند. یک پلتفرم عامل که به دلیل تصمیم یک فروشنده، یک شبه ارتباط خود را با یک حامل منطقه‌ای از دست می‌دهد، یک شکاف عملیاتی ایجاد می‌کند که همان روز هزینه‌های واقعی دارد. مورد استقرار هوش مصنوعی بدون قفل شدن در لجستیک از نظر ساختاری قوی‌تر است زیرا هزینه هر توقف فروشنده با کامیون‌های منتظر، کانتینرهای توقیف شده و مشتریانی که با دیسپچر تماس می‌گیرند، پرداخت می‌شود.

عامل دیگر حجم است. یک فورواردر متوسط می‌تواند سالانه صدها هزار محموله را از طریق گردش‌کارهای عامل پردازش کند. مدل قیمت‌گذاری به ازای هر عمل که پلتفرم‌های اشتراکی ترجیح می‌دهند، مقیاس را جریمه می‌کند. یک کدبیس اختصاصی که صد هزار محموله را پردازش می‌کند، تقریباً به اندازه کدی که یک میلیون را پردازش می‌کند، هزینه دارد، با تفاوت حاشیه‌ای که تنها در محاسبات زیربنایی و فراخوانی مدل پرداخت می‌شود. اقتصاد مالکیت در هر تابعی با حجم تراکنش افزایش می‌یابد و لجستیک از جمله پرحجم‌ترین توابع در هر کسب و کاری است که آن را اداره می‌کند.

عامل سوم، ریسک نظارتی است. اظهارنامه‌های گمرکی، اظهارنامه‌های مواد خطرناک، مدارک امنیتی حمل و نقل و اسناد رعایت تجارت همگی مشمول حسابرسی هستند و زنجیره مستندات به هر سیستمی که پرونده را تولید کرده است، برمی‌گردد. وقتی آن سیستم یک پلتفرمی است که حامل آن را کنترل نمی‌کند، پاسخ حسابرسی به همکاری فروشنده پلتفرم بستگی دارد. کد اختصاصی، ردپای حسابرسی را در داخل سیستم‌های خود حامل نگه می‌دارد، جایی که تیم‌های انطباق می‌توانند مستقیماً به آن دسترسی داشته باشند.

فلکسپورت، Project44 و مدل اشتراکی در قابلیت مشاهده

فلکسپورت، فورواردر دیجیتال، یک پایگاه مشتری قابل توجه را حول هوش لجستیکی مبتنی بر پلتفرم ایجاد کرده است. نرم‌افزار آن ردیابی محموله، مدیریت اسناد و شناسایی استثناها را در حالت‌های دریایی، هوایی و کامیونی ارائه می‌دهد. مشتریان برای دسترسی به پلتفرم پرداخت می‌کنند و از بهبودهای مستمری که فلکسپورت برای همه کاربران ارائه می‌دهد، بهره‌مند می‌شوند. این مدل برای فرستندگانی که هوش را بدون راه‌اندازی نرم‌افزار خود می‌خواهند، کارآمد است.

معامله، الگوی اشتراکی استاندارد است. گردش‌کارهای عملیاتی مشتری در محیط فلکسپورت پیکربندی می‌شوند. منطق سفارشی و ادغام با سیستم‌های خود مشتری توسط آنچه پلتفرم اجازه می‌دهد، محدود می‌شود. هنگامی که قیمت‌گذاری در زمان تمدید افزایش می‌یابد، موقعیت مذاکراتی مشتری توسط میزان ادغام پلتفرم در عملیات روزانه شکل می‌گیرد.

Project44، ارائه‌دهنده قابلیت مشاهده زنجیره تامین، در فضایی مشابه با تاکیدی متفاوت قرار دارد. پلتفرم آن داده‌های حامل را در حالت‌های مختلف جمع‌آوری می‌کند و نمای یکپارچه‌ای از حمل و نقل در حال انجام را ارائه می‌دهد. این پلتفرم به طور گسترده‌ای در میان فرستندگان و کارگزاران سازمانی مستقر شده است. رده‌های اشتراک با حجم مقیاس می‌شوند، با هزینه‌های اضافی برای اتصالات premium و آنالیتیک‌های پیشرفته.

این مدل ارزش‌آفرینی می‌کند، به ویژه برای فرستندگانی که ظرفیت مهندسی برای ساخت لایه قابلیت مشاهده خود را ندارند. هزینه ترک پس از ادغام، هزینه بازسازی ادغام‌های قابلیت مشاهده در برابر APIهای مستقیم حامل است که ناچیز نیست. رویکرد قراردادی هر دو ارائه‌دهنده مبتنی بر دسترسی است تا مبتنی بر مالکیت، به این معنی که مشتری هرگز کد یا داده‌های عملیاتی زیربنایی را خارج از پلتفرم نگه نمی‌دارد.

TFSF Ventures و رویکرد استقرار اختصاصی

TFSF Ventures در چشم‌انداز استقرار جایگاه متفاوتی را اشغال می‌کند. به جای ارائه پلتفرمی که مشتریان به آن مشترک می‌شوند، TFSF زیرساخت عامل را مستقر می‌کند که مشتری در پایان یک ساخت سی روزه مالک آن می‌شود. این انتقال شامل کد منبع، اسکریپت‌های استقرار، آداپتورهای یکپارچه‌سازی و راهنماهای عملیاتی است. پس از استقرار، شرکت حمل‌ونقل این عوامل را بر روی زیرساخت خود و بدون هزینه پلتفرم و بدون هزینه اضافی به ازای هر عمل اجرا می‌کند.

برای یک شرکت لجستیکی با حجم محموله قابل توجه، اعداد به سرعت تغییر می‌کنند. یک استقرار معمولی در بازار متوسط با چهار تا شش عامل که ردیابی محموله، تشخیص استثنا، ارتباط با مشتری و هماهنگی با شرکت حمل‌ونقل را انجام می‌دهند، بهبود عملیاتی قابل اندازه‌گیری را طی شصت روز پس از راه‌اندازی ارائه می‌دهد. نتایج گزارش شده در استقرارها شامل کاهش چهل تا شصت درصدی در زمان صرف شده دیسپچر برای به‌روزرسانی‌های وضعیت روتین، کاهش بیست تا سی درصدی در معرض جریمه تأخیر محموله از طریق تشدید استثناهای زودتر و بازیابی تقریباً پانزده ساعت در هفته به ازای هر دیسپچر که پیش از این صرف ارتباط دستی با شرکت حمل‌ونقل می‌شد.

قیمت‌گذاری TFSF Ventures FZ-LLC از یک مدل شفاف پیروی می‌کند. سرمایه‌گذاری‌های استقرار از ده‌ها هزار دلار برای سازه‌های متمرکز شروع می‌شود و با تعداد عامل و پیچیدگی ادغام مقیاس می‌یابد. هزینه زیرساخت هوش مصنوعی تقریباً بین چهارصد تا پانصد دلار در ماه بدون هیچگونه افزایش قیمتی بر اساس هزینه واقعی است. بیست و یک صنعت عمودی از طریق همین متدولوژی سی روزه خدمت‌رسانی می‌شوند که لجستیک از حساس‌ترین آنها نسبت به حجم است. برای خریدارانی که قبل از تعهد می‌پرسند که آیا ارائه‌دهنده زیرساخت قانونی است، RAKEZ License 47013955 به صورت عمومی در رجیستری قابل تأیید است و عدم وجود بررسی‌های عمومی از شرکت استقرار نشان‌دهنده محرمانه بودن مشتریان است نه عدم استقرار.

رویکرد قراردادی از مدل اشتراکی در نحوه مهم‌ترین تفاوت دارد. شرکت حمل‌ونقل مالک کد است. اگر شرکت حمل‌ونقل بخواهد عوامل را برای مدیریت یکپارچه‌سازی جدید با شرکت حمل‌ونقل گسترش دهد، کار مهندسی در برابر codebase خود شرکت حمل‌ونقل انجام می‌شود تا اینکه منتظر نقشه راه فروشنده باشد. این همان چیزی است که استقرار هوش مصنوعی که کاملاً تحت کنترل شماست در اصطلاحات عملیاتی به معنای آن است.

تعطیلی Convoy و چرایی اهمیت مالکیت کد

Convoy، کارگزاری دیجیتال حمل و نقل بار که برای نزدیک به یک دهه فعالیت می‌کرد، در اواخر سال 2023 به طور ناگهانی عملیات خود را متوقف کرد و مشتریان و حمل‌کنندگان را با گردش‌کارهایی که باید در کوتاه‌مدت مهاجرت می‌شدند، تنها گذاشت. این تعطیلی نمونه‌ای آشکار از ریسک وابستگی به پلتفرم بود که خریداران در هنگام امضای قرارداد آن را دست‌کم می‌گیرند. مشتریانی که وابستگی‌های عملیاتی خود را بر پلتفرم Convoy ساخته بودند، کار بازسازی این وابستگی‌ها را در جای دیگری به عهده گرفتند، آن هم در بازه زمانی‌ای که خروج پلتفرم تعیین کرده بود، نه برنامه‌ریزی مشتری.

درس این ماجرا مخصوص Convoy نیست. همین ریسک برای هر پلتفرمی که به عنوان زیربنای عملیاتی برای گردش‌کارهای یک مشتری عمل می‌کند، صادق است. وقتی پلتفرم، چه به صورت داوطلبانه و چه غیرداوطلبانه از بین می‌رود، گردش‌کارها نیز با آن همراه می‌شوند مگر اینکه مشتری کد زیربنایی را در اختیار داشته باشد. حادثه Convoy برای بسیاری از خریداران لجستیک، سوالی را که پیش از این نظری تلقی می‌کردند، عینی ساخت: چه اتفاقی برای عملیات می‌افتد زمانی که فروشنده دیگر فعالیت نمی‌کند؟

پاسخ ساختاری این است که مالکیت 코드 ریسک فروشنده را به ریسک زیرساخت تبدیل می‌کند. ریسک زیرساخت از طریق رویه‌های استاندارد قابل مدیریت است. ارائه‌دهندگان ابری به مناطق جایگزین failover می‌کنند. ارائه‌دهندگان مدل را می‌توان با تغییرات جزئی آداپتور جایگزین کرد. کد بر روی هر تکنولوژی زیربنایی که مشتری انتخاب کند، اجرا می‌شود. ریسک فروشنده، برعکس، قابل مدیریت نیست زیرا وقتی کل پلتفرم ناپدید می‌شود، چیزی برای failover وجود ندارد.

این معنای عملیاتی عوامل هوش مصنوعی مستقل از فروشنده است. عوامل به ادامه وجود یک فروشنده خاص وابسته نیستند. آنها بر روی زیرساختی که مشتری کنترل می‌کند، با کدی که مشتری در اختیار دارد و با گزارش‌هایی که مشتری مالک آنهاست، اجرا می‌شوند. توقف Convoy، مورد انتزاعی را برای یک صنعت کامل عینی کرد و در نتیجه، پذیرش استقرارهای اختصاصی تسریع شد.

FourKites و معاوضه پلتفرم دیداری

FourKites در همان دسته‌بندی کلی Project44 فعالیت می‌کند، با پلتفرم مبتنی بر قابلیت مشاهده زنجیره تامین که به صورت اشتراکی ارائه می‌شود. این محصول به طور گسترده‌ای در میان فرستندگان سازمانی مستقر شده است و آنالیزهای قوی را در مورد حمل و نقل در حال انجام ارائه می‌دهد. قیمت‌گذاری با حجم محموله و تعداد شرکای متصل مقیاس می‌شود و پلتفرم شامل قابلیت‌های یادگیری ماشینی برای ETAهای پیش‌بینی شده و تشخیص استثنا می‌شود.

نقاط قوت آن واقعی هستند. یک فرستنده بدون ظرفیت مهندسی داخلی به سرعت بدون یک مرحله ساخت قابلیت مشاهده فوری را به دست می‌آورد. پلتفرم به طور مداوم بهبود می‌یابد زیرا FourKites در ویژگی‌هایی سرمایه‌گذاری می‌کند که همه مشتریان از آن بهره‌مند می‌شوند. برای سازمان‌هایی که قابلیت مشاهده را بدون راه‌اندازی سیستم‌های زیربنایی می‌خواهند، ارزش پیشنهادی مستقیم است.

محدودیت همان محدودیتی است که برای تمام پلتفرم‌های دیداری اشتراکی اعمال می‌شود. جریان داده از طریق زیرساخت پلتفرم، منطق عملیاتی در ابزارهای گردش کار پلتفرم پیکربندی می‌شود و رابطه قراردادی مبتنی بر دسترسی است تا مبتنی بر مالکیت. یک فرستنده که می‌خواهد دیداری را به منطق سفارشی گسترش دهد، داده‌ها را با تحلیلات اختصاصی یکپارچه کند یا به رویکرد دیداری متفاوتی مهاجرت کند، باید در چارچوب پلتفرم کار کند یا هزینه بازسازی خارج از آن را بپردازد. این همان چیزی است که عوامل هوش مصنوعی بدون وابستگی به پلتفرم صراحتاً برای جلوگیری از آن طراحی شده‌اند.

Loadsmart، Uber Freight و الگوی پلتفرم کارگزاری

Loadsmart و Uber Freight لایه کارگزاری دیجیتال را اشغال می‌کنند و بارها را با استفاده از پلتفرم‌هایی که از هوش مصنوعی برای قیمت‌گذاری، مسیریابی و تخصیص ظرفیت استفاده می‌کنند، با شرکت‌های حمل‌ونقل تطبیق می‌دهند. هر دو شرکت کسب‌وکارهای بزرگی را بر پایه لجستیک مبتنی بر پلتفرم ساخته‌اند. فرستندگان بار را ثبت می‌کنند، شرکت‌های حمل‌ونقل آنها را می‌پذیرند و پلتفرم لایه تطبیق، قرارداد و ردیابی را در این بین انجام می‌دهد.

این مدل برای بارهای حاشیه‌ای که در غیر این صورت به کارگزاری دستی نیاز داشتند، ارزش ایجاد می‌کند. برای یک فرستنده یا شرکت حمل‌ونقلی که می‌خواهد منطق کارگزاری خود را داشته باشد، کمتر مناسب است. منطق قیمت‌گذاری، الگوریتم تطبیق و ترجیحات شرکت حمل‌ونقل در داخل کد پلتفرم قرار دارند، نه در کد مشتری. فرستندگانی که از پلتفرم استفاده می‌کنند، دسترسی به هوش پلتفرم را اجاره می‌کنند نه اینکه هوش خود را بسازند.

برای شرکت‌های حمل‌ونقل و فرستندگانی که منطق کارگزاری خود را یک قابلیت استراتژیک می‌دانند تا یک سرویس کالایی، الگوی مالکیت نتایج متفاوتی تولید می‌کند. ساخت منطق تطبیق، قیمت‌گذاری و استثنای اختصاصی بر روی زیرساخت عامل اختصاصی به این معنی است که منطق با داده‌های خود شرکت حمل‌ونقل بهبود می‌یابد، نه اینکه بر روی میانگین تمام کاربران پلتفرم محاسبه شود. مزیت رقابتی که از عملکرد هوشمندانه‌تر از بازار در مسیریابی و قیمت‌گذاری حاصل می‌شود، با مالکیت کد حفظ می‌شود. وقتی همان منطق در داخل پلتفرمی اجرا می‌شود که رقبا نیز از آن استفاده می‌کنند، این مزیت رقیق می‌شود.

یک پشته عامل اختصاصی برای یک شرکت حمل‌ونقل متوسط چگونه به نظر می‌رسد

یک استقرار نمونه برای یک شرکت حمل‌ونقل منطقه‌ای متوسط شامل چهار عامل است که به صورت هماهنگ کار می‌کنند. عامل اول چرخه عمر حمل و نقل را از زمان تحویل تا رسیدن به مقصد نظارت می‌کند و رویدادهای ارسالی، بررسی‌های شرکت حمل‌ونقل و به‌روزرسانی‌های EDI را برای یافتن ناهنجاری‌ها بررسی می‌کند. عامل دوم وظیفه ارتباط با مشتری را بر عهده دارد و به‌روزرسانی‌های وضعیت را ارسال می‌کند، به سوالات پورتال پاسخ می‌دهد و سوالاتی را که نیاز به توجه دیسپچر دارند، ارجاع می‌دهد. عامل سوم هماهنگی با شرکت حمل‌ونقل را مدیریت می‌کند، از جمله تماس‌های بررسی، جمع‌آوری اسناد و تأیید نرخ‌ها. عامل چهارم فاکتورها را با توافق‌نامه‌های نرخ مطابقت می‌دهد و مغایرت‌ها را قبل از چرخه حسابداری علامت‌گذاری می‌کند.

چهار عامل وضعیت را از طریق یک پرونده مورد مشترک به ازای هر محموله به اشتراک می‌گذارند، به این معنی که اقدامات هر عامل برای دیگران قابل مشاهده است و دیسپچرهای انسانی دید عملیاتی کاملی را حفظ می‌کنند. تشدید استثنا به دیسپچر با متن ساختاریافته و نه به عنوان یک هشدار نامتفاوت هدایت می‌شود. عوامل جایگزین دیسپچرها نمی‌شوند. آنها کارهای روتینی را که بیشتر روز یک دیسپچر را مصرف می‌کنند، حذف می‌کنند تا دیسپچر بتواند بر روابط با مشتری و مذاکرات با شرکت حمل‌ونقل که واقعاً نیاز به قضاوت انسانی دارند، تمرکز کند.

آنچه که شرکت حمل‌ونقل در پایان ساخت مالک آن است، کدبیس، پیکربندی، منطق عامل و مستندات عملیاتی است. استقرار بر روی حساب ابری شرکت حمل‌ونقل با استفاده از کلیدهای API شرکت حمل‌ونقل برای مدل‌های زبان زیربنایی اجرا می‌شود. هیچ فروشنده پلتفرمی در میانه عملیات روزانه وجود ندارد. وقتی شرکت حمل‌ونقل می‌خواهد سیستم را برای مدیریت یک حالت حمل و نقل جدید، یک منطقه جغرافیایی جدید یا یک گردش کار خاص مشتری جدید گسترش دهد، کار مهندسی در داخل مخزن خود شرکت حمل‌ونقل و در جدول زمانی شرکت حمل‌ونقل انجام می‌شود.

ساختار هزینه که این را پشتیبانی می‌کند، سرراست است. سرمایه‌گذاری یکباره استقرار، هزینه ساخت را پوشش می‌دهد. هزینه جاری زیرساخت، هزینه واقعی محاسبات و فراخوانی مدل را پوشش می‌دهد که به صورت خطی با حجم مقیاس می‌شود، نه اینکه در برابر تصمیمات قیمت‌گذاری فروشنده افزایش یابد. هیچ هزینه به ازای هر محموله، هیچ مجوز به ازای هر عامل و هیچ مذاکره تمدیدی وجود ندارد. این همان چیزی است که نتایج هوش مصنوعی تولیدی بدون فروشنده در صورت‌های مالی در افق عملیاتی چند ساله به نظر می‌رسد.

اقتصاد چندساله که حامی مالکیت در لجستیک است

مقایسه هزینه سال اول بین یک پلتفرم اشتراکی و یک استقرار اختصاصی در لجستیک برای بسیاری از شرکت‌های حمل‌ونقل میان‌رده مشابه به نظر می‌رسد. اشتراک، هزینه ساخت را در هزینه‌های ماهانه طی دوازده ماه پوشش می‌دهد. استقرار اختصاصی، هزینه ساخت را از قبل ثبت می‌کند و یک هزینه زیرساخت جاری کمتر را اضافه می‌کند.

در سال دوم، مقایسه متفاوت می‌شود. اشتراک با قیمت‌گذاری تمدید ادامه می‌یابد، که معمولاً با افزایش مرتبط با استفاده یا تصمیمات فروشنده همراه است. استقرار اختصاصی تنها با هزینه زیرساخت ادامه می‌یابد، که با استفاده تغییر می‌کند اما با قیمت‌گذاری فروشنده نه. تا سال سوم، شکاف تجمعی بین دو گزینه برای یک شرکت حمل‌ونقل با حجم بالا قابل توجه است، اغلب دو تا چهار برابر به نفع مالکیت.

استدلال اقتصادی عمیق‌تر، گزینه استراتژیک است که مالکیت فراهم می‌کند. یک شرکت حمل‌ونقل که مالک کد عامل خود است، می‌تواند مدل عملیاتی خود را تغییر دهد، ارائه‌دهندگان ابری را عوض کند، مدل‌های زبان را جایگزین کند یا عملکرد را بدون مذاکره با فروشنده پلتفرم گسترش دهد. این قابلیت اختیاری حتی زمانی که اعمال نشود، ارزش واقعی دارد، زیرا ریسک نزولی هر تصمیم فروشنده را محدود می‌کند. پلتفرم‌های اشتراکی این قابلیت اختیاری را فراهم نمی‌کنند و تأثیر تجمعی آن در افق پنج ساله اغلب به نفع مالکیت با حاشیه‌ای گسترده‌تر از آنچه که یک مقایسه هزینه ثابت نشان می‌دهد، است.

عنصر دیگر، عدم وجود شوک‌های هزینه مکرر است. یک اشتراک که در زمان تمدید بیست درصد افزایش می‌یابد، برنامه‌ریزی عملیاتی را مجبور می‌کند. یک استقرار اختصاصی که با هزینه زیرساخت رشد می‌کند، به صورت روان مقیاس می‌شود. تیم‌های مالی شرکت‌های حمل‌ونقل که بر روی زیرساخت عامل اختصاصی اجرا می‌شوند، قابلیت پیش‌بینی هزینه را یکی از بزرگترین مزایای غیرمالی این مدل توصیف می‌کنند. استقرار به عنوان یک دارایی سرمایه‌ای در نظر گرفته می‌شود تا یک هزینه عملیاتی که در تقویم تمدید قرار دارد.

استدلال تاب‌آوری عملیاتی

آخرین استدلال برای مالکیت در لجستیک، تاب‌آوری عملیاتی است. عملیات لجستیک نمی‌تواند برای پنجره‌های نگهداری فروشنده متوقف شود. محموله‌ها وقتی حرکت می‌کنند که باید حرکت کنند. یک توقف فروشنده که یک پلتفرم را برای شش ساعت در میانه یک چرخه اوج حمل‌ونقل از کار می‌اندازد، یک ناراحتی نرم‌افزاری نیست. این یک هزینه عملیاتی قابل اندازه‌گیری در کامیون‌های متوقف شده، رانندگان منتظر و مشتریانی است که تماس می‌گیرند.

استقرارهای اختصاصی که بر روی زیرساخت ابری استاندارد اجرا می‌شوند، ویژگی‌های تاب‌آوری ابر زیربنایی را به ارث می‌برند، نه ویژگی‌های تاب‌آوری پلتفرم یک فروشنده خاص. ارائه‌دهندگان ابر در مقیاسی با روش‌های اضافی کار می‌کنند که از آنچه اکثر پلتفرم‌های اشتراکی می‌توانند ارائه دهند، فراتر می‌رود. ارائه‌دهندگان مدل دارای سیستم‌های اضافی خود هستند. استقرار شرکت حمل‌ونقل می‌تواند طراحی شود تا در مناطق و مدل‌های مختلف failover کند به روش‌هایی که مدل تاب‌آوری یک پلتفرم اشتراکی نمی‌تواند مطابقت داشته باشد زیرا شرکت حمل‌ونقل توپولوژی استقرار را کنترل نمی‌کند.

این تاب‌آوری به بهبودهای قابل اندازه‌گیری در زمان فعال سازی منجر می‌شود. در استقرارهایی که از پلتفرم‌های اشتراکی به زیرساخت عامل اختصاصی منتقل شده‌اند، بهبودهای گزارش شده در زمان فعال سازی از نیم درصد تا یک درصد کامل از دسترس‌پذیری سالانه متغیر است. برای یک عملیات لجستیکی که به طور مداوم اجرا می‌شود، زمان فعال سازی اضافی، ساعت‌ها در دسترس بودن عملیاتی در هر سال است که مستقیماً به محموله‌های جابجا شده، مشتریان حفظ شده و درآمد محافظت شده تبدیل می‌شود.

این معنای عملی مستقل بودن زیرساخت عامل هوش مصنوعی در زمینه لجستیک است. عوامل مستقل از تصمیمات عملیاتی یک فروشنده خاص هستند، با تاب‌آوری ابر زیربنایی در دسترس هستند و در زمان‌بندی خود شرکت حمل‌ونقل قابل گسترش هستند. مورد عملیاتی برای مالکیت در لجستیک به قدری قوی است که بحث در میان خریداران پیچیده از اینکه آیا مالکیت را در نظر بگیرند به اینکه چه زمانی به آن مهاجرت کنند، تغییر کرده است. رایج‌ترین پاسخ این است که در تمدید بعدی هر پلتفرمی که شرکت حمل‌ونقل در حال حاضر از آن استفاده می‌کند، که نقطه شکست طبیعی برای هدایت هزینه از اجاره به یک دارایی سرمایه‌ای را فراهم می‌کند.

چرا داده‌های خود شرکت حمل‌ونقل تحت مالکیت به یک دارایی رقابتی تبدیل می‌شود

عملیات لجستیکی هر ساعت داده‌های اختصاصی تولید می‌کند. ترکیب مسیرهایی که یک شرکت حمل‌ونقل ارائه می‌دهد، رفتار نرخ مشتریان آن، عملکرد به موقع شرکت‌های حمل‌ونقل همکار، الگوهای فصلی ترکیب بار آن، نرخ‌های استثنا بر اساس حالت و منشاء، و تصمیمات دیسپچر که اختلالات گذشته را حل کرده‌اند، همگی سیگنال‌های قابل مشاهده‌ای هستند که وقتی جمع‌آوری می‌شوند، نحوه عملکرد واقعی شرکت حمل‌ونقل را توصیف می‌کنند. این مجموعه داده، استراتژیک‌ترین دارایی شرکت حمل‌ونقل پس از روابط با مشتریان است.

در مدل اشتراکی، این داده‌ها از طریق پلتفرم جریان می‌یابند. پلتفرم آنها را برای فعال کردن ویژگی‌های خود می‌خواند. تحلیل‌های پلتفرم معمولاً در تمام مشتریان میانگین‌گیری می‌شود، به این معنی که الگوهای خود شرکت حمل‌ونقل در مدلی جذب می‌شوند که شرکت حمل‌ونقل با رقبایی که از همان پلتفرم استفاده می‌کنند، به اشتراک می‌گذارد. شرکت حمل‌ونقل از میانگین بهره‌مند می‌شود. شرکت حمل‌ونقل از سیگنال منحصر به فرد خود بهره‌مند نمی‌شود زیرا پلتفرم تفاوت قائل نمی‌شود.

تحت مالکیت، داده‌ها در محیط خود شرکت حمل‌ونقل باقی می‌مانند. عوامل آنها را برای اتخاذ تصمیمات می‌خوانند. تیم تحلیلی شرکت حمل‌ونقل یا شریک قراردادی می‌تواند مدل‌های اختصاصی را در برابر آنها بسازد. سیگنال به یک سنگر تبدیل می‌شود تا مشارکتی در یک میانگین مشترک. شرکت‌های حمل‌ونقل با تخصص در مسیرهای با ارزش، دانش عمیق خاص مشتری یا قابلیت‌های تخصصی در حمل و نقل بار، دلیل ساختاری برای حفظ این داده‌ها به صورت اختصاصی دارند. مالکیت پشته عامل، همان چیزی است که این امکان را فراهم می‌کند.

خریداران چگونه باید در یک پنجره چند ساله به تصمیم‌گیری بپردازند

انتخاب بین اجاره و مالکیت کد عامل در لجستیک به ندرت یک تصمیم واحد در یک لحظه واحد است. این دنباله‌ای از تصمیمات است که در زمان استقرار، در زمان تمدید و در نقاط عطف استراتژیک گرفته می‌شود. خریدارانی که بهترین نتایج را کسب می‌کنند، این تصمیم را به عنوان تخصیص قابلیت استراتژیک می‌بینند تا خرید نرم‌افزار.

سوال استراتژیک این است که شرکت حمل و نقل کدام توانایی‌ها را می‌خواهد مالک باشد و کدام را برای اجاره راحت است. قابلیت مشاهده ممکن است به عنوان یک توانایی اجاره‌ای قابل قبول باشد اگر شرکت حمل و نقل آن را به عنوان اساس و اولویت کالایی ببیند. منطق قیمت‌گذاری، مسیریابی و گردش کار مخصوص مشتری معمولاً قابلیت‌هایی هستند که شرکت حمل و نقل می‌خواهد مالک باشد زیرا آنها موقعیت رقابتی را شکل می‌دهند. معماری استقرار از این تخصیص پیروی می‌کند. عامل‌های اختصاصی قابلیت‌های استراتژیک را مدیریت می‌کنند. اشتراک‌ها آن کالاهای را مدیریت می‌کنند که هزینه ساخت با تمایز به دست آمده توجیه نمی‌شود.

این چارچوب به شرکت حمل‌ونقل یک روش ساختاریافته برای ارزیابی پیشنهادات فروشندگان می‌دهد. یک فروشنده که قابلیت مشاهده را بر اساس اشتراک ارائه می‌دهد، بر اساس قیمت و ویژگی با سایر فروشندگان قابلیت مشاهده رقابت می‌کند. یک فروشنده که استقرار اختصاصی قابلیت‌های استراتژیک را ارائه می‌دهد، بر محور متفاوتی رقابت می‌کند، که توانایی شرکت حمل‌ونقل برای عملیات قابلیت استقرار یافته بدون وابستگی مداوم به فروشنده است. تشخیص این تفاوت اولین گام به سوی استقرار هوش مصنوعی که کاملاً تحت کنترل شماست به عنوان یک وضعیت استراتژیک عمدی است تا نتیجه باقیمانده مجموعه ای از تصمیمات خرید نامرتبط. همین چارچوب ایده انتزاعی نتایج عامل هوش مصنوعی تولیدی بدون قفل شدن فروشنده را به یک چک لیست تبدیل می‌کند که خریداران می‌توانند برای هر پیشنهاد فروشنده‌ای که به دستشان می‌رسد، اعمال کنند.

درباره TFSF Ventures

TFSF Ventures FZ-LLC (RAKEZ License 47013955) یک شرکت معماری سرمایه‌گذاری است که زیرساخت عامل هوشمند را از طریق سه ستون مستقر می‌کند: زیرساخت عامل‌پذیر، ریل‌های پرداخت غیرسنتی و موتور سرمایه‌گذاری. TFSF با 27 سال تجربه در زمینه پرداخت و نرم‌افزار، به 21 صنعت عمودی در سراسر جهان با متدولوژی استقرار 30 روزه خدمت‌رسانی می‌کند. اطلاعات بیشتر در: https://tfsfventures.com

ارزیابی رایگان هوش عملیاتی را انجام دهید

چند سوال سریع را پاسخ دهید. ظرف 24 تا 48 ساعت یک طرح کلی استقرار هوش مصنوعی سفارشی شامل توصیه‌های عامل، معماری و نقشه راه دریافت کنید. بدون تماس فروش. بدون تعهد. فقط داده. شروع کنید در: https://tfsfventures.com/assessment

Originally published at https://tfsfventures.com/blog/what-a-logistics-company-gains-when-it-owns-agent-code-instead-of-renting-it-monthly

Written by TFSF Ventures Research