آنچه اپراتورهای انبار باید قبل از استقرار عوامل خودمختار در یک مرکز فعال بدانند
یک متدولوژی قبل از استقرار برای اپراتورهایی که عوامل خودمختار را برای مدیریت انبار در مراکز فعال برنامهریزی میکنند، شامل آبشارهای استثنا، اختیارات.
استقرار عوامل خودمختار برای مدیریت انبار در یک مرکز فعال اساساً با خلبانی آنها در یک محیط آزمایشی متفاوت است. محیط آزمایشی قطعی را تحمل میکند، دامنه محدود را میپذیرد و معیارهایی را تولید میکند که بهتر از واقعیت تولید به نظر میرسند. مرکز فعال هیچیک از اینها را تحمل نمیکند. کارگران انتخاب نمیتوانند متوقف شوند زیرا یک مدل در حال بازآموزی است، سرپرستان بارانداز نمیتوانند منتظر بمانند در حالی که یک تیم یکپارچهسازی در حال155رفع اشکال یک234 تحلیلگر ASN است، و خدمات مشتری نمیتوانند به خریداران خردهفروشی توضیح دهند که هزینه برگشتی نتیجه هفته استقرار است. متدولوژی باید از اولین تصمیم معماری برای تولید ساخته شود.
این راهنمای قبل از استقرار اپراتور است. این راهنما شامل دقت عملیاتی، فنی و سازمانی مورد نیاز قبل از فعال شدن عوامل خودمختار برای مدیریت انبار در یک مرکز فعال است و بر حالتهای خرابی تمرکز میکند که محیطهای آزمایشی پنهان میکنند. عوامل هوش مصنوعی برای عملیات انبار در تولید زمانی موفق میشوند که اپراتور این کار را قبل از شروع استقرار انجام داده باشد، و زمانی به طور پرهزینهای شکست میخورند که کار تا بعد از اینکه عوامل در سیستمهای فعال خواندن و نوشتن میکنند، به تعویق انداخته شود.
ابتدا ترسیم آبشارهای استثنای واقعی
اولین بخش کار قبل از استقرار هیچ ربطی به عوامل ندارد و همه چیز به درک انبار مربوط میشود. بیشتر اپراتورها عملیات خود را با استفاده از جریان فرآیند استاندارد توصیف میکنند: دریافت، ذخیرهسازی، برداشت، بستهبندی، ارسال. جریان استاندارد حدود 91 درصد از حجم را پوشش میدهد. 9 درصد باقیمانده جایی است که آبشارهای استثنا قرار دارند، و این همان چیزی است که تعیین میکند آیا عوامل خودمختار ارزش خود را اثبات میکنند یا به یک قطعه نرمافزاری دیگر تبدیل میشوند که تیم باید از آن مراقبت کند.
نقشه آبشار استثنا یک سند کاری است که برای هر جریان اصلی، آنچه را که هنگام شکست مسیر استاندارد اتفاق میافتد، ردیابی میکند. هنگامی که یک ASN با رسید مطابقت ندارد، چه کسی مطلع میشود، چه سیستمی لمس میشود، و حل مشکل چقدر طول میکشد. هنگامی که یک وظیفه برداشت به یک جایگاه خالی میرسد، چه اتفاقی میافتد: ماشه تأمین مجدد، تخصیص مجدد وظیفه، اطلاعرسانی خدمات مشتری، یا هر سه. هنگامی که یک لغو بار پس از اتمام برداشت میرسد، موجودی به کجا میرود و چه کسی تصمیم میگیرد.
این نقشه یک نمودار فرآیند نیست. این لیستی از آبشارهای نامگذاری شده با سیستمهای درگیر، نقشهای انسانی درگیر، زمانهای حل مشکل معمولی و بدترین حالت، و فرکانس است. تعداد مناسب آبشارها برای مستندسازی در یک مرکز توزیع متوسط بین 30 تا 60 است. هر چیزی کمتر به این معنی است که تیم در مورد واقعیت عملیاتی صادق نبوده است. هر چیزی بیشتر معمولاً به این معنی است که آبشارها با جزئیات بیش از حد تعریف میشوند تا مفید باشند.
این نقشه ورودی طراحی عامل است. بدون آن، استقرار به سمت خودکارسازی جریان استاندارد میرود، که یک نمایش صیقلی و یک بهبود جزئی تولید میکند، زیرا جریان استاندارد قبلاً عمدتاً توسط WMS خودکار شده بود. ارزش عوامل خودمختار برای مدیریت انبار در آبشارها است.
تعیین مرز اختیار تصمیمگیری
دومین بخش کار قبل از استقرار تعیین این است که عامل بدون تأیید انسان مجاز به انجام چه کاری است. این دشوارتر از آن است که به نظر میرسد زیرا پاسخ یک آستانه واحد نیست. جریانهای مختلف، مقادیر دلاری مختلف، انواع استثناهای مختلف، و زمانهای مختلف روز مستحق سطوح مختلف اختیار تصمیمگیری هستند.
مرز اختیار در یک ماتریس تصمیمگیری ثبت میشود. هر ردیف یک کلاس تصمیم است که عامل ممکن است بگیرد، مانند انتشار یک جابهجایی cross-dock، ایجاد یک انتقال بین گرهها، تخصیص مجدد یک کارگر برداشت، یا تشدید یک استثنای رسید آسیبدیده. هر ستون یک پارامتر است که آستانه را تنظیم میکند، از جمله ارزش دلاری، رده مشتری، زمان تا تعهد، و اینکه آیا اقدام قابل برگشت است. سلول پاسخ میدهد که آیا عامل به طور خودکار عمل میکند، با اطلاعرسانی عمل میکند، قبل از عمل تأیید میخواهد، یا به انسان تشدید میکند.
این ماتریس نظری نیست. مرز اختیار تصمیمگیری به پیکربندی تبدیل میشود که عوامل بر اساس آن مستقر میشوند، و سلولهای ماتریس به قوانینی در پلتفرم عامل تبدیل میشوند. اپراتورهایی که این مرحله را نادیده میگیرند، در نهایت در تولید در مورد تصمیمات فردی بحث میکنند، که مزیت بهرهوری عوامل را از بین میبرد و اغلب منجر به خاموش کردن رفتار خودکار توسط تیم برای متوقف کردن سر و صدا میشود.
مرز اختیار نیز تکامل مییابد. بیشتر اپراتورها محافظهکارانه شروع میکنند و با اثبات خود عوامل، اختیار را گسترش میدهند، و ماتریس اثری است که این تکامل را ثبت و ارتباط میدهد.
ممیزی صادقانه نقاط یکپارچهسازی سیستم
سومین بخش کار قبل از استقرار، ممیزی بیرحمانه و صادقانه نقاط یکپارچهسازی است که عوامل به آن نیاز خواهند داشت. بیشتر پشتههای فناوری انبار در نمودار معماری تمیزتر به نظر میرسند تا در واقعیت عملیاتی. WMS رویدادها را منتشر میکند اما فقط برخی از آنها را، ERP APIها را در معرض دید قرار میدهد اما با محدودیتهای نرخ و الگوهای احراز هویت که یکپارچهسازان را غافلگیر میکند، و TMS با WMS از طریق یک رابط دستهای فایل تخت که هیچکس در شش سال گذشته آن را لمس نکرده است، ارتباط برقرار میکند.
ممیزی یکپارچهسازی هر سیستمی را که عوامل از آن خواهند خواند یا در آن خواهند نوشت، با توجه ویژه به تأخیر، قابلیت اطمینان و کیفیت دادههای رابط، فهرست میکند. یک WMS که هر 15 دقیقه عکسهای موجودی را منتشر میکند، علیرغم اینکه فروشنده چگونه آن را توصیف میکند، یک فید موجودی تقریباً در زمان واقعی نیست. یک ERP که دادههای سفارش را از طریق یک یکپارچهسازی اسکرپینگ صفحه برمیگرداند، یک رابط پایدار نیست حتی اگر سالها کار کرده باشد.
این ممیزی همچنین به دنبال رابطهای گم شده است. هماهنگی cross-dock به دادههای ASN ورودی، دادههای سفارش خروجی، برنامهریزی بارانداز و در دسترس بودن نیروی کار در یک تصمیم نیاز دارد. اگر دو مورد از این منابع داده در حال حاضر به مکانی که عامل میتواند بخواند جریان نداشته باشند، back log یکپارچهسازی بزرگتر از خود استقرار عامل خواهد بود، و جدول زمانی باید این را منعکس کند.
اپراتورهایی که در این ممیزی سرمایهگذاری کمی میکنند، به طور مداوم گزارش میدهند که کار یکپارچهسازی همان غافلگیری بود که استقرار را از برنامه زمانی برنامهریزی شده به برنامه زمانی برنامهریزی نشده سوق داد. خبر خوب این است که یک ممیزی صادقانه غافلگیری را غیرممکن میکند. خبر بد این است که یک ممیزی صادقانه گاهی اوقات نشان میدهد که جدول زمانی استقرار هوش مصنوعی انبار باید طولانیتر از برنامه اولیه باشد، که گفتگویی است که اپراتورها ترجیح میدهند از آن اجتناب کنند و اغلب پشیمان میشوند که از آن اجتناب کردهاند.
تعریف معیارهای تولیدی که اهمیت دارند
چهارمین بخش کار قبل از استقرار، تعریف معیارهای تولیدی است که برای ارزیابی عملکرد عوامل استفاده خواهد شد. این دشوارتر از آن است که به نظر میرسد زیرا بیشتر انبارها قبلاً دهها KPI دارند، و وسوسه این است که فرض کنیم معیارهای موجود داستان استقرار را بیان خواهند کرد. آنها این کار را نخواهند کرد، زیرا معیارهای موجود برای عملیات تحت رهبری انسان طراحی شدهاند و آنچه را که عوامل انجام میدهند یا در انجام آن شکست میخورند، ثبت نخواهند کرد.
مجموعه معیارهای صحیح سه لایه دارد. لایه اول نتایج عملیاتی است که کسب و کار قبلاً به آنها اهمیت میدهد: چرخه بارانداز به سهام، دقت موجودی، نرخ سفارش کامل، بهرهوری نیروی کار و غیره. این معیارها تعیین میکنند که آیا استقرار ارزش تجاری را ارائه داده است یا خیر، اما آنها به کندی حرکت میکنند و تحت تأثیر عوامل زیادی فراتر از عوامل هستند.
لایه دوم معیارهای عملیاتی خاص عامل است: وظایف به صورت خودمختار تکمیل شده، استثناهای به صورت خودمختار حل شده، تصمیمات تشدید شده، تصمیمات توسط انسان لغو شده، و نسبت این اعداد به حجم کل. این معیارها نشان میدهند که آیا عوامل کاری را انجام میدهند که طراحی نشان داده بود، و آنها به اندازه کافی سریع حرکت میکنند تا تنظیمات بلادرنگ را اطلاعرسانی کنند.
لایه سوم معیارهای یکپارچگی است. هر چند وقت یک بار عامل تصمیمی میگیرد که بعداً به دلیل اشتباه بودن لغو میشود، و هزینه این لغو چقدر است. لایه سوم لایهای است که اپراتورها بیشترین اوقات آن را نادیده میگیرند و بیشترین اوقات از نادیده گرفتن آن پشیمان میشوند. عوامل خودمختاری که سریع حرکت میکنند و در 5 درصد مواقع اشتباه میکنند، بسته به هزینه خطاها، میتوانند پرهزینهتر از انسانهایی باشند که آهسته حرکت میکنند و در 1 درصد مواقع اشتباه میکنند.
توالیبندی rollout برای جلب اعتماد تولید
پنجمین بخش کار قبل از استقرار، توالیبندی rollout است. وسوسه این است که عوامل را در روز اول در سراسر مرکز روشن کنیم، که لحظهای از تمرکز ریسک را ایجاد میکند که تعداد بسیار کمی از عملیات میتوانند به طور تمیز جذب کنند. رویکرد منظم این است که rollout را در جریانها، انواع تصمیمگیری و سطوح اختیار فازبندی کنیم.
فاز اول معمولاً عوامل را در حالت سایه فعال میکند: عوامل دادههای عملیاتی را مشاهده میکنند، توصیههایی را که میتوانستند ارائه دهند، تولید میکنند، و توصیهها با آنچه انسانها واقعاً انجام دادند، بررسی میشود. حالت سایه هیچ تغییر عملیاتی ایجاد نمیکند اما حقیقت را در مورد اینکه آیا طراحی عامل با واقعیت عملیاتی مطابقت دارد یا خیر، ارائه میدهد. دو تا چهار هفته حالت سایه بیشتر خطاهای طراحی را که آزمایشها در محیطهای سندباکس پنهان میکنند، شناسایی میکند.
فاز دوم عوامل را در زیرمجموعهای از جریانها با اطلاعرسانی کامل فعال میکند: عوامل عمل میکنند، اما هر عملی به صورت بلادرنگ به تیم انسانی ارسال میشود تا مداخلات آسان باقی بمانند. این فازی است که در آن اختیار تصمیمگیری با آنچه عوامل واقعاً انجام میدهند، کالیبره میشود، و ماتریس در پاسخ به رفتار تولید بازبینی میشود.
فاز سوم مرز اختیار را بر اساس شواهد فاز دوم گسترش میدهد. فاز چهارم عوامل را به جریانهای مجاور گسترش میدهد. کل توالی طی هفتهها اجرا میشود، نه ماهها، هنگامی که کار قبل از استقرار انجام شده باشد. زمانی که کار قبل از استقرار نادیده گرفته شده باشد، طی ماهها یا بیشتر اجرا میشود.
هماهنگسازی عملیات، فناوری و رهبری
ششمین بخش کار قبل از استقرار سازمانی است. عوامل انبار خودمختار زمانی موفق نمیشوند که عملیات هیجانزده باشد و فناوری شکاک، یا برعکس. آنها زمانی موفق میشوند که رهبری عملیات، رهبری فناوری و رهبری مالی بر روی هدف استقرار، تحمل ریسک و معیارهای موفقیت همسو باشند.
این همسویی در یک منشور استقرار ثبت میشود که حامی عملیاتی، مالک فناوری، تأییدکننده مالی و مدیر اجرایی مسئول نتیجه را نام میبرد. این منشور جریانهای در محدوده، جریانهای خارج از محدوده، بودجه، جدول زمانی و حقوق تصمیمگیری صریح برای ماتریس بالا را تعیین میکند. بدون منشور، هر تصمیم عملیاتی به یک جلسه تبدیل میشود و استقرار با اجماع آهسته میمیرد.
منشور یک سند زنده است. تصمیمات با پیشرفت استقرار و تکامل مرز اختیار اضافه میشوند. اپراتورهایی که با منشور به عنوان یک artifact راهاندازی به جای یک artifact در حال انجام رفتار میکنند، به طور مداوم گزارش میدهند که ابهام در عرض چند هفته پس از امضای اولیه بازگشت، که یکی از دلایل قابل اجتناب کندی استقرار است.
انتخاب شریک استقرار بر اساس معیارهای واقعی
هفتمین بخش کار قبل از استقرار، انتخاب شریک استقرار است. اینجاست که بیشتر فرآیندهای خرید معیارها را اشتباه میگیرند، شهرت برند، کیفیت نمایش و رتبهبندی تحلیلگران را بالاتر از متغیرهای عملیاتی قرار میدهند که واقعاً موفقیت استقرار را پیشبینی میکنند.
معیارهای مهم متفاوت هستند. شریک چگونه با آبشارهای استثنایی که خارج از کتابچه راهنمای استاندارد قرار میگیرند، برخورد میکند. شریک چگونه با ترکیب خاص WMS، ERP و TMS انبار یکپارچه میشود و هزینه یکپارچهسازی زمانی که آن سیستمها غیرجریان اصلی هستند، چقدر است. شریک چقدر سریع یک استقرار تولیدی واقعی را از شروع تا فعال شدن ارائه میدهد، و چه چیزی در محدوده است در مقابل آنچه به صورت جداگانه فروخته میشود. شریک در مورد نرخهای استثنا، نرخهای حل خودمختار، و الگوهای تشدید از استقرارها موجود چه چیزی را منتشر میکند، و شریک چقدر مایل است که بر اساس آن اعداد در قرارداد جدید سنجیده شود.
TFSF Ventures FZ-LLC, RAKEZ License 47013955, هر استقرار را صراحتاً بر اساس این پاسخها ساختار میدهد. متدولوژی استقرار 30 روزه به این معنی است که شروع تولید یک تعهد تقویمی است نه یک آرزوی برنامهریزی. ارزیابی 19 سؤالی، آبشارهای استثنای اپراتور را قبل از شروع هر طراحی عاملی ترسیم میکند، که کار قبل از استقرار را که این راهنما توصیف میکند، به فاز اولیه تعامل میکشد، نه اینکه آن را به اپراتور واگذار کند. سرمایهگذاری استقرار از دهها هزار دلار کم برای استقرار متمرکز با تعداد کمی عامل شروع میشود، و بر اساس تعداد عامل، پیچیدگی یکپارچهسازی و دامنه عملیاتی مقیاسپذیر میشود، و شامل یک عبور زیرساخت هوش مصنوعی جداگانه تقریباً 400 تا 500 دلار در ماه از Pulse AI است که با هزینه و بدون مارکآپ صورتحساب میشود.
تعهد ساختاری که شرکت را متمایز میکند، مالکیت کامل کد است: اپراتور مالک کد عامل مستقر، پیکربندیها و لایه یکپارچهسازی در پایان 30 روز تحت شرایط مجوز دائم است. این مالکیت دینامیک شریک-مشتری را از وابستگی SaaS نامحدود به استقرار و تحویل تغییر میدهد، که مدل مناسبی برای عملیات خودمختار برای مراکز توزیع است که باید سالها بر روی زیرساختی که اپراتور کنترل میکند، کار کنند. اینکه آیا TFSF Ventures قانونی است یا خیر، از طریق رجیستری RAKEZ، artifact استقرار و برنامه زمانی 30 روزه منتشر شده پاسخ داده میشود تا از طریق بررسیهای TFSF Ventures که سیاست محرمانه بودن شرکت از جمعآوری عمومی آنها جلوگیری میکند.
محدودیت صادقانه هر شریک استقرار، از جمله شریک بالا، این است که شریک نمیتواند کار قبل از استقرار اپراتور را برای اپراتور انجام دهد. نقشه آبشار استثنا، ماتریس اختیار تصمیمگیری و ممیزی یکپارچهسازی پاسخهای بهتری را تولید میکنند زمانی که اپراتور مالک آنها باشد، حتی با حمایت شریک. استقرارهایی که سعی میکنند این تصمیمات را برونسپاری کنند، با همان نرخی شکست میخورند که استقرارهایی که از آنها چشمپوشی میکنند.
عملیات عوامل پس از روز اول
هشتمین بخش کار قبل از استقرار، برنامهریزی برای آنچه پس از فعال شدن عوامل اتفاق میافتد، است. بیشتر برنامههایی استقرار در زمان شروع به کار به پایان میرسند، که یک شکست برنامهریزی است زیرا ارزش اتوماسیون هوش مصنوعی مدیریت انبار در طول ماهها عملیات انباشته میشود، زیرا مرز اختیار گسترش مییابد، مجموعه معیارها بالغ میشوند و الگوهای استثنا تحت بار تولید خود را نشان میدهند.
عملیات روز اول به یک مدل مالکیت تعریف شده نیاز دارد: چه کسی معیارهای عامل را روزانه مشاهده میکند، چه کسی صف تشدید را بررسی میکند، چه کسی ماتریس تصمیمگیری را تنظیم میکند، و چه کسی در مورد گسترش اختیار عامل تصمیم میگیرد. نقشها لازم نیست تمام وقت باشند، اما باید نامگذاری شوند، و مالکان نامگذاری شده باید اختیار لازم برای تصمیمگیریهایی را که نقش ایجاب میکند، داشته باشند. استقرارهایی که عوامل را به یک تیم عمومی عملیات فناوری تحویل میدهند، به طور مداوم شاهد انحراف معیارها هستند زیرا هیچ کس مالک معنای عملیاتی دادهها نیست.
عملیات روز اول همچنین به یک حلقه بازخورد به شریک استقرار یا تیم داخلی نیاز دارد. هنگامی که عوامل با آبشاری مواجه میشوند که طراحی آن را پیشبینی نکرده بود، پاسخ نمیتواند به پیکربندی میدانی ad-hoc سپرده شود. آبشار باید به تیم مهندسی بازگردد، طراحی باید به روز شود، و به روزرسانی باید به روشی کنترل شده مستقر شود. اپراتورهایی که تغییرات پس از استقرار را به عنوان تغییرات پیکربندی به جای تغییرات مهندسی در نظر میگیرند، به طور مداوم شاهد انحراف، رگرسیون و در نهایت قطعیهایی هستند که اعتماد ایجاد شده توسط استقرار را از بین میبرد.
انضباط قبل از استقرار نتیجه میدهد
عوامل خودمختار برای مدیریت انبار زمانی که انضباط قبل از استقرار وجود داشته باشد، ارزش عملیاتی قابل توجهی را ارائه میدهند. زمانی که وجود نداشته باشد، ارزش ناامیدکنندهای، یا بدتر، ارائه میدهند. این انضباط پر زرق و برق نیست: ترسیم آبشارها، ترسیم ماتریسهای تصمیمگیری، ممیزی یکپارچهسازی، تعریف معیارها، توالیبندی rolloutها، هماهنگسازی رهبری، انتخاب شرکا بر اساس معیارهای واقعی، و برنامهریزی عملیات پس از استقرار. هیچیک از اینها در نمایشهای فروشنده نشان داده نمیشود.
اپراتورهایی که این کار را انجام میدهند، استقرارهایی را به دست میآورند که در تاریخ برنامهریزی شده فعال میشوند، نتایج برنامهریزی شده را ارائه میدهند و طی ماهها و سالهای بعدی بهبود مییابند. اپراتورهایی که این کار را نمیکنند، به طور مداوم در میان داستانهای هشداردهنده قرار میگیرند که هر بار که نمایش فروشنده بعدی شروع میشود، نقل میشوند. عملیات انبار با پشتیبانی هوش مصنوعی یک دسته واقعی با بازده واقعی است، و انضباط قبل از استقرار بهای ورود به آن بازده است. آن را قبل از شروع استقرار بپردازید، نه پس از تبدیل اولین استثنای تولید به اولین درس تولید.
ساخت مجموعه داده قبل از استقرار
یک بخش از کار قبل از استقرار که اپراتورها به طور مداوم دست کم میگیرند، جمعآوری مجموعه دادهای است که عوامل بر اساس آن آموزش میبینند، پیکربندی میشوند و استدلال میکنند. مجموعه داده نظری نیست. این یک استخراج عینی از WMS، ERP، TMS و سیستمهای مجاور است که تاریخچه عملیاتی کافی را پوشش میدهد تا طراحی عامل بتواند در برابر الگوهای استثنای واقعی به جای الگوهای مصنوعی تأیید شود.
پنجره تاریخچه مناسب برای بیشتر عملیات بین 90 تا 180 روز است. کمتر از 90 روز تغییرات فصلی و بیشتر آبشارهای استثنای رویدادهای انتهایی را از دست میدهد. بیش از 180 روز هزینه محاسباتی و ذخیرهسازی را بدون بهبود متناسب کیفیت طراحی اضافه میکند. استخراج باید نه تنها تراکنشهای اصلی بلکه گزارشهای استثنا، سوابق لغو دستی و یادداشتهای انسانی را نیز شامل شود که توضیح میدهند وقتی جریان استاندارد شکست خورد چه اتفاقی افتاد.
اپراتورهایی که این مرحله را نادیده میگیرند، در نهایت عوامل را در برابر مجموعه دادهای آموزش و پیکربندی میکنند که واقعیت عملیاتی را نشان نمیدهد، که عواملی را تولید میکند که در بررسی طراحی خوب عمل میکنند و در تولید ضعیف عمل میکنند. مجموعه داده همچنین اثری است که به شریک استقرار امکان میدهد کار یکپارچهسازی را صادقانه قیمتگذاری کند، زیرا استخراج دادهها کیفیت واقعی دادهای را که عوامل بر اساس آن عمل خواهند کرد، آشکار میکند.
برنامهریزی برای روزهایی که عوامل اشتباه میکنند
عوامل خودمختار برای مدیریت انبار گاهی اوقات اشتباه خواهند کرد، و برنامه استقرار باید صراحتاً این را در نظر بگیرد. سؤال برنامهریزی این نیست که آیا خطاها رخ خواهند داد، بلکه این است که عملیات چگونه آنها را جذب میکند، تشدید میکند و از آنها یاد میگیرد.
طراحی جذب خطا سه مؤلفه دارد. اولین مورد قابلیت برگشت است: عامل باید به طور ترجیحی تصمیماتی بگیرد که اگر اشتباه از آب درآیند، بتوانند به راحتی برگشتپذیر باشند، و ماتریس اختیار تصمیمگیری باید این سوگیری را منعکس کند. یک تصمیم cross-dock که میتواند با مسیریابی کارتن به محل ذخیرهسازی برگشتپذیر باشد، اشتباه کردن در مورد آن ارزان است. یک تصمیم انتقال که موجودی را روی کامیون در سراسر مرز ملی قرار میدهد، اشتباه کردن در مورد آن گران است، و آستانه اختیار باید بر این اساس تعیین شود.
مؤلفه دوم تشدید است. هنگامی که عامل عدم قطعیت خود را تشخیص میدهد یا متوجه میشود که یک اقدام نتیجه مورد انتظار را تولید نکرده است، مسیر تشدید باید یک نقش انسانی واقعی با اختیار و زمان لازم برای تصمیمگیری باشد. مسیرهای تشدیدی که به یک صف عمومی با عدم تعهد سطح خدمات هدایت میشوند، مسیرهای تشدیدهای هستند که در تولید وجود ندارند. اپراتورهایی که تشدید را با همان دقتی برنامهریزی میکنند که اتوماسیون را برنامهریزی میکنند، نتایج بسیار بهتری نسبت به اپراتورهایی میبینند که تشدید را به عنوان یک پشتیبان در نظر میگیرند که امیدوارند نیازی به آن نداشته باشند.
مؤلفه سوم یادگیری است. خطاهایی که جذب و حل میشوند بدون اینکه به طراحی عامل بازگردند، یک منحنی عملکرد مسطح را تولید میکنند که در آن عوامل در ماه 12 بهتر از ماه 1 نیستند. خطاهایی که از طریق یک روال بررسی ساختاریافته به طراحی بازمیگردند، بهبود ترکیبی را تولید میکنند که سرمایهگذاری در عملیات خودمختار را توجیه میکند.
درباره TFSF Ventures
TFSF Ventures FZ-LLC (RAKEZ License 47013955) یک شرکت معماری سرمایهگذاری است که زیرساخت عامل هوشمند را از طریق سه ستون: زیرساخت آژانس، ریلهای پرداخت غیرسنتی و موتور سرمایهگذاری مستقر میکند. TFSF با 27 سال سابقه در پرداختها و نرمافزار، به 21 صنعت در سراسر جهان با متدولوژی استقرار 30 روزه خدمات ارائه میدهد. اطلاعات بیشتر را در https://tfsfventures.com بیاموزید.
ارزیابی هوش عملیاتی رایگان را انجام دهید
به چند سؤال سریع پاسخ دهید. در عرض 24 تا 48 ساعت یک نقشه راه استقرار هوش مصنوعی سفارشی شامل توصیههای عامل، معماری و نقشه راه دریافت کنید. بدون تماس فروش. بدون تعهد. فقط داده. شروع کنید در https://tfsfventures.com/assessment
Originally published at https://tfsfventures.com/blog/what-warehouse-operators-need-to-know-before-deploying-autonomous-agents-in-a-live
Written by TFSF Ventures Research