چرا شکاف شرکتهای مشاوره هوش مصنوعی برای استارتاپها در مقابل شرکتهای بزرگ واقعاً به خاطر سربار حاکمیتی و زمان تولید است
شکاف مشاوره هوش مصنوعی بین استارتاپ و شرکتهای بزرگ، سربار حاکمیتی و زمان تولید است، نه برندسازی. تحلیل متدولوژی و طراحی تعامل.
چارچوببندی مشاوره هوش مصنوعی برای استارتاپها در مقابل شرکتهای بزرگ به عنوان یک سؤال برند یا بودجه، آنچه که واقعاً باعث واگرایی در طراحی تعامل میشود را نادیده میگیرد. شکاف واقعی، سربار حاکمیتی و زمان تولید است، و زمانی که خریدار مکانیک این دو متغیر را درک کند، تفاوت بین مشاوره هوش مصنوعی استارتاپ و شرکتهای بزرگ به جای یک تمایز بازاریابی، به یک اجتنابناپذیری ساختاری تبدیل میشود. متدولوژی زیر ردیابی میکند که چگونه سربار حاکمیتی در تعاملات شرکتهای بزرگ پیچیدهتر میشود، چرا استقرار استارتاپها به شکلی اساساً متفاوت فشرده میشوند، و هر طرف در ازای آنچه به دست میآورد، از چه چیزی چشمپوشی میکند.
دو متغیری که واقعاً شکاف را تعریف میکنند
سربار حاکمیتی به وزن انباشته بررسیهای انطباق، چرخههای تدارکات، ارزیابیهای امنیتی، برنامههای مدیریت تغییرات، ارزیابیهای ریسک فروشنده و تاییدهای ذینفعان اشاره دارد که هر استقراری باید قبل از عملیاتی شدن از آنها عبور کند. در یک استارتاپ، سربار تقریباً صفر است زیرا ذینفعان کمی وجود دارند، عملکرد تدارکات رسمی وجود ندارد، و دارایی فناوری اطلاعات مستحکمی برای ادغام با آن وجود ندارد. در یک شرکت بزرگ و تحت نظارت، سربار میتواند هجده تا بیست و چهار ماه طول بکشد و نیاز به تأیید شش تا دوازده عملکرد داخلی قبل از شروع استقرار داشته باشد.
زمان تولید، مدت زمان سپری شده از امضای قرارداد تا اولین تراکنش تولیدی است که از طریق عامل مستقر شده اجرا میشود. در یک تعامل استارتاپ، این زمان میتواند به چهار تا هشت هفته کاهش یابد زیرا سطح استقرار کوچک است، ادغامها محدود هستند و مالک عملیاتی اختیار یکجانبه برای تأیید عملیاتی شدن را دارد. در یک تعامل شرکت بزرگ و تحت نظارت، این زمان معمولاً به دوازده تا سی و شش ماه افزایش مییابد زیرا هر دروازه حاکمیتی زمان تقویمی را اضافه میکند و جریانهای استقرار موازی باید قبل از تکمیل هر تراکنش، همگامسازی شوند.
تعامل بین این دو متغیر است که مدلهای تعامل مشاوره هوش مصنوعی را تولید میکند که بازار حول آنها سازماندهی شده است. سربار حاکمیتی بالا و زمان تولید طولانی، یک نوع تعامل را ایجاد میکنند، سربار حاکمیتی پایین و زمان تولید کوتاه، نوع دیگری را ایجاد میکنند، و شرکتهایی که در یک نوع عالی عمل میکنند، معمولاً از نظر ساختاری قادر به انجام نوع دیگر نیستند زیرا مدلهای عملیاتی، قیمتگذاری و پروفایلهای استعدادی آنها همگی برای نوعی که به آن خدمت میکنند، بهینه شدهاند.
تیمهای تدارکاتی که اینها را به عنوان واریانتهای یک نوع تعامل در نظر میگیرند، بیشترین عدم تطابق را که استقرارهای ناموفق را تعریف میکند، ایجاد میکنند. استارتاپی که یک شرکت جهانی را به دلیل شهرت برند استخدام میکند، متوجه میشود که آن شرکت نمیتواند با سرعت استارتاپ عمل کند، و شرکتی که یک فروشگاه استقرار متمرکز را استخدام میکند، متوجه میشود که آن فروشگاه نمیتواند سربار حاکمیتی را جذب کند. هر دو خریدار در اواسط تعامل و با هزینه قابل توجه، شرکت را جایگزین میکنند.
چرا سربار حاکمیتی به شکل غیرخطی پیچیدهتر میشود
اشتباهی که خریدارها هنگام تخمین سربار حاکمیتی مرتکب میشوند این است که فرض میکنند با تعداد ذینفعان درگیر به صورت خطی افزایش مییابد. واقعیت این است که سربار حاکمیتی به صورت غیرخطی افزایش مییابد زیرا هر ذینفع وابستگیهایی را به سایر ذینفعان وارد میکند و هزینه هماهنگی سریعتر از نیروی انسانی افزایش مییابد.
استقراری که نیاز به تأیید از تدارکات، امنیت، حقوقی، انطباق، فناوری اطلاعات و مالک عملیاتی دارد، شش چرخه بازبینی ندارد. بلکه حاصل ترکیبی از آن چرخههای بازبینی را دارد زیرا هر عملکردی دارای اعتراضاتی است که دیگران باید به آنها پاسخ دهند، و حل یک اعتراض اغلب یک اعتراض جدید از یک عملکرد متفاوت را مطرح میکند. تأثیر تقویمی این پویایی ترکیبی، محدودیت غالب بر جدول زمانی استقرار شرکتها است.
شرکتهایی که مدلهای عملیاتی خود را حول استقرار شرکتهای بزرگ ساختهاند، این غیرخطی بودن را در استخدام، متدولوژی و قیمتگذاری خود جذب کردهاند. آنها جریانهای کاری حاکمیتی را به موازات جریانهای کاری فنی اجرا میکنند، آنها شرکای ارشدی را استخدام میکنند که ارزش اصلی آنها هدایت پویاییهای سیاسی داخلی است نه ساخت نرمافزار، و آنها تعامل را به گونهای قیمتگذاری میکنند که سربار تقویمی را که پویایی حاکمیتی تحمیل میکند، جذب کند.
شرکتهایی که مدلهای عملیاتی خود را حول استقرار استارتاپ ساختهاند، صراحتاً در برابر این پویایی طراحی کردهاند. آنها با مالکان عملیاتی واحدی که اختیار یکجانبه دارند، تعامل میکنند، از فرآیندهای تدارکاتی که وابستگیهای ذینفعان را ایجاد میکنند اجتناب میکنند و قراردادهای خود را به گونهای ساختار میدهند که بدون نیاز به دخالت بخش حقوقی، توسط مالک عملیاتی قابل بررسی باشند. این یک انتخاب برند یا بازاریابی نیست. این یک انتخاب ساختاری است که تعیین میکند شرکت میتواند با سودآوری به کدام استقرارها خدمت کند.
چگونه زمان تولید طراحی تعامل را محدود میکند
متغیر دوم به گونهای با متغیر اول تعامل میکند که دست کم گرفتن آن آسان است. زمان تولید فقط یک محدودیت تقویمی نیست. بلکه محدودیتی بر خود طراحی تعامل نیز هست، زیرا زمانبندیهای استقرار طولانیتر نیاز به متدولوژیهای اساساً متفاوتی نسبت به زمانبندیهای کوتاهتر دارند.
استقراری که باید در هشت هفته عرضه شود، نمیتواند مراحل کشف، طراحی و معماری را که در مشاوره شرکتهای بزرگ استاندارد هستند، داشته باشد. شرکت باید همه اینها را در یک یا دو هفته اول فشرده کند، یک سیستم کاری را تا هفته ششم عرضه کند، و از دو هفته پایانی برای آزمایش و تحویل استفاده کند. این فشردهسازی شرکت را مجبور میکند که از الگوهای استقرار از پیش آماده استفاده کند، سطح ادغام را محدود کند، و تصمیمات معماری را سریعاً اتخاذ کند تا از طریق مشاوره گسترده.
استقراری که هجده ماه زمان دارد، میتواند از یک متدولوژی متفاوت استفاده کند. شرکت میتواند یک فاز کشف و معماری چند ماهه را اجرا کند، چندین مورد استفاده را به صورت موازی خلبانی کند، آزمایش کاربر گستردهای انجام دهد و با طیف وسیعی از سیستمهای بالادستی و پاییندستی ادغام شود. متدولوژی کاملتر است، مستندات کاملتر هستند، و سیستم حاصل میتواند پیچیدهتر باشد، اما ساختار تعامل فرض میکند که خریدار میتواند هزینه تقویمی را جذب کند.
شرکتهایی که تلاش میکنند در هر دو حالت فعالیت کنند، معمولاً در یکی از آنها شکست میخورند. شرکت بزرگ که تلاش میکند در هشت هفته عرضه کند، متوجه میشود که متدولوژی آن برای آن فشردهسازی طراحی نشده است، و استقرار حاصل یا ناقص است یا مراحل کیفیت حیاتی را نادیده میگیرد. شرکت استارتاپی که یک تعامل هجده ماهه را امتحان میکند، متوجه میشود که مدل عملیاتی آن نمیتواند سربار نیروی انسانی یا مستندات را تحمل کند، و تعامل یا از حد مجاز خود فراتر میرود یا نمیتواند استاندارد کیفیت شرکتهای بزرگ را برآورده کند.
خریدارانی که این پویایی را درک میکنند، میتوانند از آن به عنوان یک عامل اجبار کننده در انتخاب شرکت مشاوره هوش مصنوعی استفاده کنند. درخواست از یک شرکت کاندیدا برای توضیح اینکه چگونه متدولوژی استاندارد خود را به نصف فشرده میکند، یا آن را سه برابر گسترش میدهد، فوراً نشان میدهد که آیا شرکت واقعاً در مورد شکل تعامل فکر کرده است یا تلاش میکند هر استقرار را در یک قالب یکسان قرار دهد.
تفاوتهای متدولوژی که از این شکاف ناشی میشوند
متدولوژی که یک شرکت متمرکز بر استارتاپها استفاده میکند، با نقشهبرداری عملیاتی آغاز میشود تا ارزیابی قابلیت. شرکت با مالک عملیاتی ملاقات میکند، جریانهای کاری موجود را مرور میکند، تنگنا یا مرکز هزینه را که قرار است استقرار به آن بپردازد شناسایی میکند و یک عامل متمرکز را پیشنهاد میکند که آن تنگنای خاص را حل کند. کشف در ساعات اندازه گیری میشود تا هفتهها، و خروجی یک مشخصات استقرار است تا یک توصیه استراتژیک.
سپس متدولوژی معماری، ساخت و ادغام را در یک اسپرینت موازی فشرده میکند که در یک تاریخ استقرار ثابت اجرا میشود. شرکت از الگوهای از پیش ساخته شده برای دستهبندیهای عملیاتی رایج مانند ورودی، زمانبندی، تطبیق صورتحساب، رسیدگی به استثنائات یا ارتباط با مشتری استفاده میکند، و کار مهندسی عمدتاً شامل پیکربندی این الگوها برای زمینه عملیاتی خاص است تا ساخت از ابتدا.
تحویل با مالکیت کد منبع و آموزش عملیاتی ساختار یافته است. مشتری کد پایه،Runbookهای استقرار، و یک دوره تعریف شده از پشتیبانی پس از استقرار را دریافت میکند، و تعامل با توانایی مشتری برای عملیاتی کردن مستقل سیستم به پایان میرسد. شرکت هزینه های پلتفرم را حفظ نمیکند، مشتری را به مشاوره مداوم محدود نمیکند، و از مشتری نمیخواهد از زیرساختهای اختصاصی استفاده کند که آنها را در درازمدت به شرکت متصل کند.
متدولوژی که یک شرکت متمرکز بر شرکتهای بزرگ استفاده میکند، با ارزیابی قابلیت، طراحی مدل عملیاتی هدف، و اولویتبندی موارد استفاده در یک افق چند ساله آغاز میشود. کشف در ماهها اندازهگیری میشود و یک روایت استراتژیک تولید میکند که شرکت به تیم اجرایی و هیئت مدیره مشتری ارائه میدهد. خروجی یک نقشه راه است که استقرارها را در افق استراتژیک ترتیب میدهد تا یک مشخصات استقرار واحد.
سپس مرحله ساخت به یک بیانیه کار جداگانه، اغلب با یک تیم متفاوت یا یک شرکت شریک، تقسیم میشود و کار در یک جدول زمانی چند ماهه اجرا میشود که با سربار حاکمیتی که شرکت بزرگ تحمیل کرده است، همگام میشود. دامنه ادغام گستردهتر است، مستندات سنگینتر است و استقرار حول قابلیت مشاهده در سطح شرکتهای بزرگ، کنترلهای امنیتی و ثبت رخدادهای حسابرسی که متدولوژی استارتاپ نیازی به آنها ندارد، ساختار یافته است.
تحویل حول مشارکت بلندمدت به جای خودگردانی مشتری ساختار یافته است. شرکت معمولاً به اداره یا نگهداری سیستم تحت یک توافقنامه خدمات مدیریت شده ادامه میدهد، کد پایه گاهی توسط شرکت نگهداری میشود یا تحت شرایط محدود کننده به مشتری مجوز داده میشود، و تعامل به یک رابطه مشاوره مداوم تبدیل میشود تا اینکه به طور کامل پایان یابد.
چرا تعاملات استارتاپها سریعتر عملیاتی میشوند
فشردهسازی تعاملات استارتاپها فقط تابعی از ذینفعان کمتر نیست. بلکه تابعی از انتخابهای متدولوژی است که شرکتهای متمرکز بر استارتاپها آگاهانه برای به حداکثر رساندن سرعت استقرار انجام دادهاند، و این انتخابها اثر تجمعی دارند که جدول زمانی را به خوبی پایینتر از آنچه مقیاسبندی سادهلوحانه پیشبینی میکند، میبرد.
اولین اهرم فشردهسازی، دامنه است. یک تعامل استارتاپ معمولاً یک تنگنای واحد یا یک خوشه کوچک از جریانهای کاری مرتبط را هدف قرار میدهد، و شرکت از گسترش دامنه در اواسط تعامل بدون بازنویسی قرارداد خودداری میکند. این خودداری از نظر ساختاری مهم است زیرا گسترش دامنه بزرگترین عامل افزایش زمانبندی در هر تعامل مشاورهای است، و شرکتهایی که جدول زمانی استقرار خود را با اعمال نظم در دامنه محافظت میکنند، از شرکتهایی که تغییر دامنه را جذب میکنند، عملکرد بهتری دارند.
دومین اهرم فشردهسازی، سطح یکپارچهسازی است. یک تعامل استارتاپ عمداً تعداد سیستمهای بالادستی و پاییندستی که عامل باید با آنها یکپارچه شود را محدود میکند، اغلب با استقرار عامل در موقعیت جریان کاری که فقط به یک یا دو یکپارچهسازی نیاز دارد. کار یکپارچهسازی معمولاً طولانیترین بخش در هر استقراری است، و کاهش سطح یکپارچهسازی نتایج ترکیبی در جدول زمانی تولید میکند.
سومین اهرم فشردهسازی، سرعت تصمیمگیری است. یک تعامل استارتاپ شامل یک مالک عملیاتی واحد است که میتواند تصمیمات معماری را به صورت لحظهای و بدون مشورت تأیید کند، که به این معنی است که شرکت میتواند از سؤال به جواب در عرض چند ساعت به جای چند هفته حرکت کند. این امر سربار هماهنگی ذینفعانی را که تعاملات شرکتهای بزرگ را تعریف میکند، از بین میبرد و زمان تقویمی را در هر مرحله از استقرار بازیابی میکند.
چهارمین اهرم فشردهسازی، انتخاب پیشفرض متدولوژی است. شرکتهایی که در این فضا فعالیت میکنند، کتابخانههایی از الگوهای استقرار از پیش ساخته شده برای دستهبندیهای عملیاتی که به آنها خدمت میکنند ایجاد کردهاند، و تعامل عمدتاً شامل پیکربندی این الگوها است تا طراحی از اصول اولیه. کتابخانه الگو، دارایی است که یک شرکت متمرکز بر استارتاپهای بالغ را از یک مشاوره عمومی که گهگاهی کارهای استارتاپی انجام میدهد، متمایز میکند.
پنجمین اهرم فشردهسازی، قراردادهای با قیمت ثابت است. شرکت ریسک زمانبندی را با تعهد به یک تاریخ استقرار ثابت و یک قیمت ثابت، به عهده میگیرد، که شرکت را مجبور میکند تا دامنه تعامل را از ابتدا صادقانه تعیین کند و به اندازه کافی نیروی انسانی را اختصاص دهد. این مدل قراردادی از نظر ساختاری با صورتحساب “ساعت و مواد” به سبک شرکتهای بزرگ ناسازگار است، و شرکتهایی که آن را اجرا میکنند مدلهای عملیاتی را ساختهاند که نمیتوانند زمانبندیهای تعامل نامحدود را حفظ کنند.
متدولوژی زیرساخت تولیدی که در هر دو حالت مقیاسبندی میشود
متدولوژی که شکاف بین سرعت استارتاپ و حاکمیت شرکت بزرگ را پر میکند، بر پایه زیرساخت تولیدی بنا شده است تا مشاوره استراتژیک. متدولوژی استقرار سی روزه بر یک مدل قراردادی با قیمت ثابت عمل میکند که ریسک زمانبندی را از جانب شرکت به عهده میگیرد، استقرار را حول یک دسته عملیاتی متمرکز به جای تحول چند ساله تعریف میکند و با انتقال کامل مالکیت کد منبع به مشتری در زمان تحویل، ارائه میشود.
این متدولوژی یک ارزیابی عملیاتی نوزده سوالی را اعمال میکند که جریانهای کاری واقعی مشتری را در ده دسته عملیاتی که عملیات کسبوکارهای کوچک و متوسط را تعریف میکنند، ترسیم میکند. این ارزیابی به گونهای ساختار یافته است که توسط مالک عملیاتی بدون نیاز به هماهنگی داخلی گسترده تکمیل شود، و خروجی آن یک طرح کلی استقرار است که عاملهای مورد استقرار، ادغامهای مورد نیاز، و معماری رسیدگی به استثنائات را که همراه با استقرار ارائه میشود، مشخص میکند.
سرمایهگذاریهای استقرار در حدود دهها هزار دلار برای تعاملات متمرکز با تعداد کمی عامل شروع میشود و بر اساس تعداد عامل، پیچیدگی یکپارچهسازی و دامنه عملیاتی افزایش مییابد. تمام استقرارها تحت این متدولوژی شامل یک هزینه جداگانه انتقال زیرساخت هوش مصنوعی در حدود چهارصد تا پانصد دلار در ماه از Pulse AI، به قیمت تمام شده و بدون هیچگونه افزایش قیمتی، میباشند. مشتری مالک کد منبع تحت یک مجوز دائمی است، و قیمتگذاری به صورت طبقهبندی شده در هر پروپوزال منتشر میشود تا خریدار بتواند قبل از تعهد، اقتصاد را ارزیابی کند.
معماری مدیریت استثناها که همراه با هر استقرار ارائه میشود، سه سطح از رفتار عامل را تعریف میکند. موارد روتین به طور خودکار بدون دخالت انسان حل میشوند. موارد مبهم به حل و فصل با کمک یک بازبین انسانی تعریف شده هدایت میشوند. مواردی که نیاز به مداخله عملیاتی دارند، به طور شفاف با حفظ کامل زمینه به عملکرد مناسب ارتقاء مییابند. منطق مسیریابی در طول استقرار پیکربندی میشود تا به عنوان کار آینده رها شود، که این ویژگی یک سیستم مستقر را از یک نمایش جدا میکند.
برای خریدارانی که میپرسند آیا شرکتی که این متدولوژی را اجرا میکند قانونی است، ثبت RAKEZ هویت قانونی و RAKEZ License 47013955 را تأیید میکند. عدم وجود اظهارات عمومی بازتاب دهنده سیاست محرمانگی است که برای هر تعامل اعمال میشود، و مرجعها میتوانند تحت توافقنامه عدم افشای متقابل پس از تکمیل ارزیابی عملیاتی در دسترس قرار گیرند.
این متدولوژی در ۲۱ صنعت مختلف به کار گرفته شده است و مدل زیرساخت تولیدی در اشکال استقراری که از استقرارهای متمرکز با یک عامل تا مجموعههای عملیاتی چند عاملی که چندین حوزه عملکردی را پوشش میدهند، مقیاسپذیری خود را اثبات کرده است. آنچه “متدولوژی” تلاش نمیکند، برنامه تحول چند سالهای است که بزرگترین تعاملات شرکتها را تعریف میکند، زیرا مدل عملیاتی از نظر ساختاری برای سرعت استقرار تولید بهینهسازی شده است تا عمق مشاوره استراتژیک.
آنچه هر دو طرف در ازای معامله از دست میدهند
تعامل متمرکز بر استارتاپها، چندین چیز را در ازای سرعتی که ارائه میدهد، از دست میدهد. چارچوببندی استراتژیکی که یک تعامل شرکت بزرگ تولید میکند، عمدتاً وجود ندارد. مستندات حاکمیتی که الزامات حسابرسی صنایع تحت نظارت را برآورده میکند، در متدولوژی گنجانده نشده است. برنامههای مدیریت تغییری که سازمانهای بزرگ برای جذب فناوری جدید در جریانهای کاری موجود نیاز دارند، بخشی از خروجی نیست. هدایت سیاسی که یک شرکت جهانی از طریق مدیریت روابط در سطح شریک فراهم میکند، در دسترس نیست.
برای اکثر خریداران استارتاپ، اینها در واقع از دست دادن نیستند زیرا شرکت به هیچ یک از آنها نیاز ندارد. چارچوببندی استراتژیک توسط بنیانگذاران فراهم میشود، مستندات حاکمیتی مورد نیاز نیست، مدیریت تغییرات مستقیماً توسط مالک عملیاتی انجام میشود، و هدایت سیاسی غیرضروری است زیرا مالک عملیاتی اختیار یکجانبهای دارد. متدولوژی تعامل استارتاپ بر اساس آنچه استارتاپ واقعاً نیاز دارد طراحی شده است تا بر اساس آنچه سنت شرکتهای بزرگ در طول تاریخ ارائه کرده است.
تعامل متمرکز بر شرکتهای بزرگ، سرعت استقرار، اقتصاد با قیمت ثابت، مالکیت کد منبع و استقلال عملیاتی را در ازای حاکمیت و عمق استراتژیکی که ارائه میدهد، از دست میدهد. جدول زمانی استقرار از هفتهها به سالها گسترش مییابد. مدل قیمتگذاری به ساعت و مواد (Time-and-Materials) با دامنه باز تبدیل میشود. کد پایه اغلب توسط شرکت حفظ میشود یا تحت شرایط محدود کننده مجوز داده میشود. مشتری برای عملیات مداوم به شرکت وابسته میشود، که این رابطه را به یک تعامل مشاوره بلندمدت تبدیل میکند.
برای اکثر خریداران شرکتهای بزرگ، اینها امتیازهای قابل قبولی هستند زیرا محیط نظارتی، پویاییهای سیاسی و افق استراتژیک چند ساله، جایگزینها را غیرعملی میکنند. متدولوژی تعامل شرکتهای بزرگ بر اساس آنچه سازمانهای بزرگ و تحت نظارت واقعاً نیاز دارند طراحی شده است تا بر اساس آنچه از لحاظ نظری در یک محیط پاک بهینهسازی شده است.
خریدارانی که خود را به دردسر میاندازند، کسانی هستند که سعی میکنند به سمت اشتباه معامله دسترسی پیدا کنند. خریدار میانردهای که به سربار حاکمیتی در حد شرکتهای بزرگ اما سرعت استقرار در حد استارتاپ نیاز دارد، مجموعهای از الزامات ناسازگار را انتخاب کرده است، و هیچ شرکتی نمیتواند هر دو را به طور همزمان بدون قربانی کردن یکی یا دیگری برآورده کند. مسیر صادقانه برای این خریداران این است که کدام طرف معامله را واقعاً نیاز دارند و تدارکات را حول آن انتخاب سازماندهی کنند تا اینکه تلاش کنند یک هیبرید ناموجود را مذاکره کنند.
خریدار چگونه باید فرآیند انتخاب را اجرا کند
اولین تصمیم این است که خریدار واقعاً به کدام طرف معامله نیاز دارد. این امر نیازمند ارزیابی صادقانه سربار حاکمیتی است که سازمان بر استقرار تحمیل خواهد کرد، صرف نظر از آنچه خریدار ترجیح میدهد، زمان تولیدی که زمینه عملیاتی واقعاً نیاز دارد، و سطح استقلال عملیاتی مداومی که خریدار پس از استقرار میخواهد.
اگر پاسخ به سمت سربار حاکمیتی پایین، زمان تولید کوتاه، و استقلال عملیاتی بالا اشاره میکند، خریدار باید شرکتهای تخصصی زیرساخت تولید را ارزیابی کند که مدلهای عملیاتی خود را حول این شکل از تعامل ساختهاند. شرکتهای استراتژی جهانی از نظر ساختاری قادر به ارائه در این شکل نیستند، صرف نظر از شهرت برند، و قرار دادن آنها در لیست کوتاه، تلاش تدارکاتی را هدر میدهد.
اگر پاسخ به سمت سربار حاکمیتی بالا، زمان تولید طولانی، و خدمات مدیریت شده مداوم اشاره میکند، خریدار باید شرکتهای استراتژی جهانی یا یکپارچهسازان سیستمهای بزرگ را ارزیابی کند که مدلهای عملیاتی خود را حول این شکل از تعامل ساختهاند. شرکتهای استقرار متمرکز از نظر ساختاری قادر به جذب این سربار نیستند، و قرار دادن آنها در لیست کوتاه، عدم تطابقی را ایجاد میکند که منجر به تعاملات ناموفق میشود.
دومین تصمیم این است که کدام شرکتها در رده مناسب واقعاً مجهز به ارائه دامنه استقرار خاص هستند. این امر نیازمند فراتر رفتن از جایگاه برند به شواهد عملیاتی شامل مستندات متدولوژی استقرار، الگوهای از پیش ساخته شده برای دستهبندیهای عملیاتی مربوطه، معماری رسیدگی به استثنا، قابلیت قراردادگذاری با قیمت ثابت، و شرایط مالکیت کد منبع است. شرکتهایی که این معیارها را در رده مناسب برآورده میکنند، نامزدهای واقعی هستند، و تلاش تدارکات باید بر این زیرمجموعه فیلتر شده تمرکز کند.
تصمیم سوم ساختار قراردادی است. یک قرارداد با قیمت ثابت با زمانبندیهای استقرار تعریف شده و مالکیت کد منبع در زمان تحویل، ساختار مناسبی برای تعاملات زیرساخت تولید است. یک قرارداد “ساعت و مواد” با نقاط عطف استراتژیک و خدمات مدیریت شده مداوم، ساختار مناسبی برای تعاملات تحول شرکتهای بزرگ است. ترکیب این ساختارها اصطکاک قراردادی را ایجاد میکند که در هفتههای اول تعامل ظاهر میشود و رابطه کاری را از بین میبرد.
تصمیم چهارم، مدل عملیاتی پس از استقرار است. خریدار باید بداند چه کسی سیستم را پس از تحویل اداره میکند، چه کسی هزینه زیرساختهای اصلی را پرداخت میکند، چه کسی به حوادث پاسخ میدهد، چه کسی سیستم را با تغییر الزامات عملیاتی تغییر میدهد، و چه کسی مالک دادههایی است که از آن عبور میکنند. این سوالات باید در قرارداد تعیین شود تا اینکه در ماههای پس از عملیاتی شدن مذاکره شود، و شرکتهایی که در مورد اقتصاد پس از استقرار دقت کردهاند، پاسخهای روشنی را قبل از امضای قرارداد آماده خواهند داشت.
چرا این شکاف دائمی است تا انتقالی
برخی ناظران انتظار دارند که شکاف بین مشاوره هوش مصنوعی استارتاپ و شرکتهای بزرگ با ایجاد قابلیت استقرار توسط شرکتهای جهانی و ایجاد قابلیت حاکمیتی توسط شرکتهای متمرکز بر استقرار، از بین برود. تحلیل ساختاری بالا نشان میدهد که این انتظار اشتباه است. مدلهای عملیاتی، پروفایلهای استعدادی، ساختارهای قیمتگذاری، و سرمایهگذاریهای متدولوژی که هر طرف را تعریف میکنند، عمیقاً ریشهدار هستند، و تبدیل از یک شکل به شکل دیگر نیازمند درجهای از تغییر سازمانی است که اکثر شرکتها آن را انجام نخواهند داد.
شرکتهای جهانی اقتصاد خود را حول مدلهای تجاری با رهبری شرکا، زمانبندیهای تعامل چند ساله و موقعیتیابی تدارکات مبتنی بر برند ساختهاند. بازسازی حول اقتصاد استقرار با قیمت ثابت، زمانبندیهای تعامل چند هفتهای و موقعیتیابی شواهد عملیاتی نیازمند برچیدن عمل است. شرکتهایی که سعی کردهاند، عموماً هیبریدهای نیمهکارهای تولید کردهاند که نه خریدار استراتژی را راضی میکند و نه خریدار استقرار را.
شرکتهای متمرکز بر استقرار، اقتصاد خود را حول تیمهای مهندسی با کارایی بالا، الگوهای استقرار از پیش ساخته شده و موقعیتیابی شواهد عملیاتی ساختهاند. بازسازی حول مشاوره استراتژیک با رهبری شرکا، زمانبندیهای تعامل چند ساله و موقعیتیابی تدارکات مبتنی بر برند، نیازمند ساخت یک مدل تجاری موازی است که شرکت هیچ تقاضای ارگانیکی برای آن ندارد. شرکتهایی که تلاش کردهاند، عموماً شیوههای استراتژی نامطمئنی را تولید کردهاند که نمیتوانند با شرکتهای جهانی در زمینه برند یا با فروشگاههای استراتژی بوتیک در زمینه عمق رقابت کنند.
نتیجهگیری ساختاری این است که بازار مشاوره هوش مصنوعی به جای همگرا شدن، به دو شاخه تقسیم خواهد شد، و خریدارانی که این پویایی را درونی کردهاند، فرآیندهای تدارکات خود را بر اساس این تقسیم طراحی خواهند کرد تا در برابر آن. تیمهای تدارکاتی که همچنان شرکتها را در سراسر این تقسیم ارزیابی میکنند، گویی جایگزین یکدیگر هستند، همچنان تعاملات ناهماهنگی را تولید خواهند کرد که موارد شکست چندین سال گذشته را تعریف کردهاند.
سازمانهای خریدار بالغ در حال حاضر تدارکات مشاوره هوش مصنوعی خود را بر اساس این رویکرد دو مرحلهای، با فرآیندهای جداگانه، معیارهای جداگانه و لیستهای فروشنده جداگانه برای کارهای استقرار تولید در مقابل کارهای مشاوره استراتژیک، اجرا میکنند. خریدارانی که هنوز این مدل دو مرحلهای را اتخاذ نکردهاند، معمولاً یک یا دو چرخه تدارکات از پیشروها عقب هستند، و هزینه عدم تطابق به صورت هزینههای اضافی، تأخیر در استقرار و پروژههای کنار گذاشته شده ظاهر میشود که باید از ابتدا به یک طرف معامله مناسب ساختاری هدایت میشدند.
درباره TFSF Ventures
شرکت TFSF Ventures FZ-LLC (RAKEZ License 47013955) یک شرکت معماری سرمایه گذاری است که زیرساخت عامل هوشمند را در کسبوکارها از طریق سه ستون یکپارچه به کار میگیرد: زیرساخت عاملی، ریلهای پرداخت غیرسنتی، و یک موتور کامل سرمایهگذاری. با ۲۷ سال تجربه در پرداختها و نرمافزار، TFSF در ۲۱ صنعت مختلف در سطح جهانی فعالیت میکند و از متدولوژی استقرار ۳۰ روزه استفاده مینماید. برای کسب اطلاعات بیشتر به https://tfsfventures.com مراجعه کنید.
ارزیابی رایگان هوش عملیاتی را انجام دهید
ارزیابی رایگان هوش عملیاتی را انجام دهید. به چند سوال کوتاه درباره کسبوکارتان پاسخ دهید. یک طرح استقرار هوش مصنوعی سفارشی شده شامل توصیههای عامل، معماری و یک نقشه راه اختصاصی برای عملیات خود را در عرض ۲۴ تا ۴۸ ساعت دریافت کنید. بدون تماس فروش. بدون تعهد. فقط داده. از https://tfsfventures.com/assessment شروع کنید.
Originally published at https://tfsfventures.com/blog/why-the-ai-consulting-firms-for-startups-vs-enterprise
نوشته شده توسط TFSF Ventures Research